Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, δηλαδή στο ερώτημα ‘τις πταίει;’ Δεν μπορεί βεβαια να βρίσκεται κάπου στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και κοινωνίας μας, ο οποίος σαφέστατα δεν πτώχευσε. Συνεπώς πτώχευσε ο δημόσιος τομέας, ο οποίος δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε να αποπληρώσει, ιδιαίτερα επειδή τα δανεικά δόθηκαν στον λαό (στους ημέτερους και βέβαια στους επαγγελματίες της πολιτικής αφέντες μας) για καταναλωτικές δαπάνες. Με άλλα λόγια δεν επενδύθηκαν.

Εάν όμως εκείνοι που ελέγχουν τον δημόσιο τομέα (οι επαγγελματίες της πολιτικής) ήταν υπεύθυνοι για την πτώχευση, τότε με ποια λογική θα πρέπει να μειωθούν οι ιδιωτικοποιήσεις; Ιστορικά η οικονομική λογική μας λέει, ότι μετά το 1974, η διαχείρηση των πόρων στον δημόσιο τομέα ήταν απαράδεκτη γενικότερα και οδήγησε στην πτώχευση του 2009, ενώ το ίδιο διάστημα η διαχείρηση των πόρων από τον ιδιωτικό τομέα ήταν καλύτερη, διότι δεν τον οδήγησε σε πτώχευση.

Και θεωρητικά όμως – από καθαρά οικονομική άποψη – έχει δειχθεί από πολλούς μεγάλους φιλελεύθερους διανοητές (όπως π.χ. ο Bastiat, οι French Economistes όπως ο Gustave de Molinari, ο Mises, ο Hayek και πάμπολοι άλλοι μη Μαρξιστές ή κολεκτιβιστές οικονομολόγοι), ότι η άριστη ισσορροπία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέας είναι εκείνη όπου ο πρώτος είναι ελάχιστος σε μέγεθος και βασικά ασχολείται μόνο με την ασφάλεια και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων. Με άλλα λόγια, όσο πιο μικρός είναι ο δημόσιος τομέας τόσο πιο παραγωγική και πλούσια είναι μια κοινωνία – οικονομία.

Εάν λοιπόν μπορεί να υποστηριχθεί, όπως εδώ, η αντίθετη άποψη, τα επιχειρήματα – φανερά ή υφέρποντα – πρέπει να είναι καθαρά πολιτικής και όχι οικονομικής φύσεως.