Με την ευκαιρία των πάνω από 800 παραβιάσεων της Συμφωνίας των Πρεσπών, που παρέμειναν αναπάντητες, κρίνω ότι επιβάλλεται το ερώτημα τού γιατί παραμένουμε «σιωπηλοί», σε όλες τις αθετήσεις, τις προσβολές, τις απειλές, που δεχόμαστε σωρηδόν, έξωθεν. Αναζητώ, δηλαδή, τον κοινό παρονομαστή, που εξηγεί αυτή την, καταρχήν, ανεξήγητη, αλλά όμως οπωσδήποτε, προσβλητική μας σιωπή.

Εκτός από τον Σύριζα, που με ειλικρίνεια (ή και ανάγκη) υποστήριξε ότι η εκχώρηση του ιερού ονόματος της Μακεδονίας μας, προς κρατίδιο που δεν είχε ουδεμία σχέση με αυτό, τον γέμιζε με υπερηφάνεια, Κυβέρνηση και λοιπά πολιτικά κόμματα, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, εμφανίστηκαν, αρχικά, κάθετα αντίθετα.

Ειδικότερα, η Κυβέρνηση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, που ήταν τότε αντιπολίτευση, είχε προβεί σε σχετικές δηλώσεις, ευχάριστες, όσο και ελπιδοφόρες, για την περίπτωση. Έτσι που ακόμη και ορισμένοι που δεν ήταν φανατικοί οπαδοί του, πιθανότατα, τον ψήφισαν για να του δώσουν τη δυνατότητα να υλοποιήσει τις πατριωτικές του υποσχέσεις.

Και τώρα, στα 8 χρόνια ισχύος της προδοτικής αυτής Συμφωνίας, όχι μία, όχι δύο, αλλά έχουν καταμετρηθεί 800 παραβιάσεις της γειτονικής χώρας. Που επιπλέον, συνοδεύονται και με επιφωνήματα από επίσημα χείλη περί της ανάγκης «ενοποίησης της Μακεδονίας», περί της δήθεν «καταγωγής των Σλάβων από τον Μ. Αλέξανδρο, που….συνάντησαν οκτώ αιώνες μετά το θάνατό του», αλλά και υβριστικά επιφωνήματα, εναντίον των Ελλήνων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και άλλων τινών.

Αν, συνεπώς, η αλλοπρόσαλλη αυτή Συμφωνία αποτελεί προϊόν έξωθεν επιβολής (που πιθανότατα οφείλεται στον «κίνδυνο εκ Ρωσίας», που όμως όπως όλα δείχνουν, έχει στο μεταξύ κατασιγάσει), η απαράδεκτη, όσο και άκρως προσβλητική αυτή συμπεριφορά των Σκοπίων αποτελεί την εξ ’ουρανού λύση για την ακύρωσή της.

Το περίεργο είναι ότι, αν εξαιρέσουμε μικρά πολιτικά κόμματα, που επιπλέον χαρακτηρίζονται, κατά περίπτωση, και ως «ακροδεξιά», χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το που βασίζεται αυτός ο χαρακτηρισμός, κατά τα άλλα, επικρατεί σιγή ιχθύος για το θέμα. Που προκύπτει, λογικά, ότι δεν μας αφορά. Ότι, συμφωνούμε με όσα οι Σκοπιανοί τολμούν να ισχυρίζονται, για τη Μακεδονία μας, αλλά δεν μας ενοχλούν ούτε οι απειλές τους. Και ότι, συνεπώς, η τότε αντιπολίτευση και νυν Κυβέρνηση δεν έχει λόγο να ασχολείται με την κατάσταση καθώς:

-είτε το θέμα δεν αξίζει αντίδρασης,

-είτε η Μακεδονία είναι μακράν της Αθήνας,

-είτε, τέλος, η Κυβέρνηση έχει σοβαρότερα θέματα, να επιλύσει.

Δυστυχώς, όμως, ο μέσος Έλληνας, δεν κατανοεί ποια μπορεί να είναι αυτά τα σημαντικότερα θέματα, με τα οποία ασχολείται η Κυβέρνηση, εγκαταλείποντας ή μη έχοντας χρόνο να ασχοληθεί με το Μακεδονικό, δεδομένου ότι δεν ασχολείται και δεν απαντά, επίσης:

-στην καθημερινή, και με πολλούς και ευφάνταστους τρόπους καταπάτηση των εθνικών μας υδάτων από τους Τούρκους,

-στην υπερώριμη απαίτησή μας, διεκδίκησης των υπέρογκων κατοχικών γερμανικών χρεών (ο κ. Σκέρτσος δήλωσε πρόσφατα ότι η Κυβέρνηση δεν ασχολείται με αυτά τα χρέη, χωρίς ωστόσο να εξηγήσει ούτε το γιατί, ούτε και τι άλλα προβλήματα, πιθανόν, την απασχολούν)

-και, τέλος, η Κυβέρνηση, αλλά και σύσσωμη η αντιπολίτευση δεν ενδιαφέρεται, δεν ασχολείται και δεν απαντά στο ακανθώδες πια ερώτημα του πως οφείλει να αντιμετωπίσει η Ελλάδα το μέγα «φιάσκο» των Μνημονίων, που την οδηγεί στο χαμό (όχι τα Μνημόνια δεν…..τελείωσαν, τώρα πρέπει να αρχίσουν).

Αυτά είναι τα πρώτιστα προβλήματα, με τα οποία οφείλει να αρχίσει η όποια νέα Κυβέρνηση προκύψει από τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.