Σήμερα θα αναφερθώ σε μία κοινωνική μάστιγα, που περνά, όπως άλλωστε η πλειοψηφία ανάλογων παραβάσεων, κάτω από την απόλυτη αδιαφορία των αρμοδίων. Αναφέρομαι στη βραχυχρόνια ενοικίαση διαμερισμάτων.

Από το 1965 κατοικώ στον έκτο όροφο πολυκατοικίας, επί της Μοργκεντάου 1, στη Θεσσαλονίκη. Το διαμέρισμα αγόρασα από τον εργολάβο Μπίρδα, και το εξόφλησα:

1. Με δάνειο της Κτηματικής

2. Με το μισθό μου ως καθηγήτριας ΑΕΙ

3. Με δάνειο συγγενούς μου και

4. Με Σύζυγο που κάλυπτε τα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας (θεώρησα απαραίτητες τις λεπτομέρειες, για την αποφυγή κακόβουλων σχολίων).

Εδώ και χρόνο περίπου, ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση του τι με ανέμενε,( και άλλους βέβαια κατοίκους, της, καθώς, μαζικά, πέντε διαμερίσματά της πολυκατοικίας μετατράπηκαν σε AIRBNB), το σπίτι μου, η ησυχία μου, η ασφάλειά μου, η ιδιωτικότητά μου, η καθαριότητα του οίκου μου, που εξαφανίστηκαν εν μια νυκτί.

Πολύ, συγκεκριμένα, επάνω από το κεφάλι μου, στον 7ο όροφο, εναλλάσσονται περαστικοί κάτοικοι, περίπου μία φορά την εβδομάδα. Πολλοί από αυτούς έχουν παιδιά, που βρίσκονται σε διακοπές, και σχεδόν όλη την ημέρα υπάρχει τρομακτικό ποδοβολητό, που τραντάζει ολόκληρη την πολυκατοικία, κάνει τα παράθυρα να τρίζουν, είναι αδύνατον να αναπαυθεί κανείς, να σκεφθεί, να καταλάβει τι διαβάζει κλπ. κλπ. Επιχειρήσαμε να παραπονεθούμε σε κάποιους από τους κομήτες-κατοίκους του επάνω από εμάς ορόφου. Μια, όντως, συμπαθητική και ευγενική «ενοικιάστρια» μας έδειξε τέσσερα παιδιά ηλικίας από 4-10 ετών, και μας είπε απολογούμενη: «τι να τα κάνω, σε διακοπές είμαστε»! Ενώ το δεκάχρονο κοριτσάκι διευκρίνισε ότι «επιδίδεται σε πρόβες μπαλέτου»!.

Παράλληλα, τα μπαλκόνια μου επί της παραλίας, της κουζίνας και της κρεβατοκάμαράς κατακλύζονται, συνεχώς (και σε πείσμα των διαμαρτυριών μου στους υποτιθέμενους υπεύθυνους), από βρώμικα νερά των κλιματιστικών, για τα οποία οι περαστικοί ένοικοι δεν προνοούν να χρησιμοποιούν τους απαραίτητους κουβάδες για την περισυλλογή τους.

Οι αναβατήρες, δύο τον αριθμό, είναι συνεχώς χαλασμένοι ο ένας από τους δύο ή κάποτε και οι 2. Όταν λειτουργούν, συχνά, είναι για ώρα καταλυμένοι, από τους εναλλασσόμενους κατοίκους. Η εξώπορτα τη νύκτα, συχνά παραμένει ορθάνοιχτη, θέτοντας σε προφανή κίνδυνο την ασφάλειά μου.

Και ερωτώ:

*Με τι κριτήρια, νομιμότητας ή μη, οι αρμόδιοι που έθεσαν την υπογραφή τους σε αυτή την καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων, αποφάσισαν ότι είχαν αυτό το δικαίωμα;

*Ποιους ή τι υποτίθεται ότι θέλησαν να εξυπηρετήσουν, με την καταπάτηση δικαιωμάτων των νόμιμων ιδιοκτητών; Εθνικά; Ατομικά; Νόμιμα ή εμφανώς παράνομα; Με τι ανταλλάγματα, που να δικαιολογούν την αναστάτωση της ζωής των νόμιμων ιδιοκτητών;

*Πως και γιατί δεν επεμβαίνουν, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, οι αρμόδιοι προκειμένου να τερματίσουν αυτό το ανεκδιήγητο φιάσκο;

Γνωρίζω, βεβαίως, ότι μετά την «καταδικαστική απόφαση για τη Μοργκεντάου 1» ελήφθη η απόφαση τερματισμού αυτού του ανεκδιήγητου κοινωνικού σκανδάλου, για το μέλλον, σε ότι αφορά το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αλλά, όμως, εγώ και οι λοιποί «ατυχήσαντες», διότι δεν πρόφτασαν να ωφεληθούν από τις βραδυφλεγείς αναλαμπές των αρμοδίων, θα παραμείνουμε σε αυτό το ανεπίτρεπτο χάλι, που μας καταδικάζει εν γνώσει της η Πολιτεία, καταπατώντας με πολυάριθμους τρόπους την ιδιοκτησία μας. Και αν, τελικά, κάποιοι από τους θιγόμενους αποφασίσουν να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη, η απόφαση, έστω και ευνοϊκή για τους ενάγοντες, θα αργήσει τόσο (με τις παρούσες συνθήκες), ώστε να μην περιλάβει ούτε τα δισέγγονά μου.

Τελιώνονττόσο αφελής, ώστε να αναμένω απάντηση σε αυτή την επιστολή/αντίδρασή μου. Εκτόνωση εξυπηρετείται μέσω αυτής. Γιατί, πως να ελπίζω σε απάντηση, όταν έχουν παρέλθει 17 ολόκληρα χρόνια από την υπογραφή των εγκληματικών εδαφίων των Μνημονίων, και ο ελληνικός λαός δεν πληροφορήθηκε ακόμη, γιατί οι τότε αρμόδιοι τον καταδίκασαν σε θάνατο. Ακόμη και τώρα που ξεπουλήθηκε και το νερό!