<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Τιμή στο 1821</title>
	<atom:link href="https://timisto1821.gr/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://timisto1821.gr/</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 15 Nov 2026 20:11:27 +0000</lastBuildDate>
	<language>el</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0.8</generator>

<image>
	<url>https://timisto1821.gr/wp-content/uploads/2020/08/cropped-35356-9-greece-transparent-background-32x32.png</url>
	<title>Τιμή στο 1821</title>
	<link>https://timisto1821.gr/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Το κλειδί του καλωδίου: Η ρηματική γαλλική διακοίνωση</title>
		<link>https://timisto1821.gr/to-kleidi-toy-kalodioy-i-rimatiki-galliki-diakoinosi/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/to-kleidi-toy-kalodioy-i-rimatiki-galliki-diakoinosi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 15 Nov 2026 19:18:49 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3503</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 15.11. 2026 Το θρίλερ, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου, το ρόλο με τη Γαλλία, και πάνω από όλα, με την τύχη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συνεχίζεται. Η παρατεταμένη σιγή της Κυβέρνησης, σχετικά με την γαλλική ρηματική διακοίνωση δημιουργεί έντονη ανησυχία. Αυτή η τελευταία, όπως όλα δείχνουν, [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/to-kleidi-toy-kalodioy-i-rimatiki-galliki-diakoinosi/">Το κλειδί του καλωδίου: Η ρηματική γαλλική διακοίνωση</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 15.11. 2026</p>
<p>Το<strong> θρίλερ</strong>, σχετικά με την <strong>πόντιση του</strong> <strong>καλωδίου</strong>, το ρόλο με τη <strong>Γαλλία</strong>, και πάνω από όλα, με την<strong> τύχη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων</strong>, συνεχίζεται.</p>
<p>Η παρατεταμένη σιγή της <strong>Κυβέρνησης</strong>, σχετικά με την γαλλική ρηματική διακοίνωση <strong>δημιουργεί έντονη ανησυχία.</strong> Αυτή η τελευταία, όπως όλα δείχνουν, φυλάσσεται ως επτασφράγιστο μυστικό, καθώς οι σχετικές της πληροφορίες, που θα δινόταν επιτέλους στους αρχηγούς κομμάτων (σύμφωνα με σχετική δήλωση του κ. Χατζηδάκη)<strong> ακυρώθηκε.</strong> Αλλά, και καθώς, η απόκρυψη του περιεχομένου της υποστηρίζεται και από την απόλυτη σιωπή του<strong> Υπουργείου Εξωτερικών</strong>, δικαιώνοντας, δυστυχώς, πέρα για πέρα, τις θλιβερές διαπιστώσεις του φίλου Γιώργου Χαρβαλιά, στην κυριακάτική «δημοκρατία», περί ουσιαστικής ανυπαρξίας του.</p>
<p>Και διερωτάται ο μέσος Έλληνας, που δεν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα, για το <strong>πως είναι δυνατόν η Κυβέρνησή του να αρνείται να του δώσει,</strong> πριν από όλους και όλα, στον ίδιο,<strong> τις απαιτούμενες πληροφορίες για το συμβάν</strong> που όπως φαίνεται ρίχνει ολοένα πιο σκούρες σκιές στα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας. Να τον καθησυχάσει, αν γίνεται, ανάμεσα και σε άλλα, για το ότι η αντιπολίτευση δημιουργεί φοβίες εκ του μη όντος, και όλα καλά και ομαλά γύρω από το καλώδιο. Όταν έγραψα το σχετικό (αρχικό για την υπόθεση) άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε στο <strong>newsbreak</strong> στις 11 τρέχ., γύρω από το μυστήριο του καλωδίου, είχα εκφράσει την πεποίθηση, ότι το κλειδί του βρίσκεται στη γαλλική ρηματική διακοίνωση. Και ότι, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία ότι μας πρόδωσε και μας πούλησε, πρέπει να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα γύρω από το περιεχόμενο της. Δεν φαντάστηκα ότι η Κυβέρνηση θα εμφάνιζε τέτοιας έκτασης πανικό, ώστε να έχει περάσει εβδομάδα, χωρίς ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι, επιτέλους, συμβαίνει στο σπίτι του. Δυστυχώς, η απαισιοδοξία για το που πάει η πατρίδα μας είναι αναπόφευκτη, σε συνδυασμό και με τη πάγια κυβερνητική τάση να εμφανίζει την καταστροφή, ως επιτυχία. Αφού ακούσαμε για αρκετό καιρό το «πόσο καλά πηγαίνει» η ανύπαρκτη δυστυχώς ανάπτυξη, και πόσο μας θαυμάζουν οι ξένοι (πολλοί από τους οποίους μας κατέστρεψαν με τα Μνημόνια), για τον κατάλογο των θριάμβων μας προστίθενται, με ολοένα πιο απειλητικούς τρόπους, και το γκριζάρισμα των χωρικών μας υδάτων.</p>
<p>Οι δυσκολίες μας, δυστυχώς, είναι γνωστές και σοβαρές σε πολλούς τομείς, κυρίως βέβαια μετά την υπογραφή των εγκληματικών Μνημονίων. Και η, διόλου εύκολη προσπάθεια αντιμετώπισής τους, εξυπακούεται ότι απαιτεί την άμεση και συνεχή συμπαράσταση του ελληνικού λαού. Η απόκρυψη, από αυτόν, της πραγματικότητας, και ακόμη περισσότερο η συστηματική αλλοίωσή της είναι, ασυζητητί, καταστρεπτική για πλήθος εμφανών λόγων. Και ως πρώτο και κυρίαρχο αρκούμαι να τον αναφέρω ως ερώτημα:<strong> ποιοι θα χρειαστεί (αν χρειαστεί) να υπερασπίσουν μια πατρίδα που χάνεται,</strong> όταν αυτή συστηματικά εμφανίζεται δαφνοστεφής στον οικονομικό τομέα, ενόσω αυτός καταποντίζεται και με συνεχείς επιτυχίες στην εξωτερική της πολιτική, ενόσω απειλούνται ολοένα και σοβαρότερα τα κυριαρχικά της δικαιώματα;</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/to-kleidi-toy-kalodioy-i-rimatiki-galliki-diakoinosi/">Το κλειδί του καλωδίου: Η ρηματική γαλλική διακοίνωση</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/to-kleidi-toy-kalodioy-i-rimatiki-galliki-diakoinosi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Τι συσκοτίζει το μυστήριο γύρω από το καλώδιο στο Αιγαίο;</title>
		<link>https://timisto1821.gr/ti-syskotizei-to-mystirio-gyro-apo-to-kalodio-sto-aigaio/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/ti-syskotizei-to-mystirio-gyro-apo-to-kalodio-sto-aigaio/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:22:02 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3506</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 11.11. 2026 Το μυστήριο που εξακολουθεί να καλύπτει τα διαμειβόμενα γύρω από την περιπέτεια της πόντισης του καλωδίου, στο Αιγαίο, δείχνει να είναι πιο απειλητικό από όσο αρχικά φάνηκε. Και τούτο, επειδή τροφοδοτεί θριαμβικούς τόνους του κ. Ερντογάν, που ανενδοίαστα «απαιτεί» αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών. Εμείς, βέβαια, [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/ti-syskotizei-to-mystirio-gyro-apo-to-kalodio-sto-aigaio/">Τι συσκοτίζει το μυστήριο γύρω από το καλώδιο στο Αιγαίο;</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 11.11. 2026</p>
<p>Το <strong>μυστήριο που εξακολουθεί να καλύπτει τα διαμειβόμενα</strong> γύρω από την <strong>περιπέτεια της πόντισης του καλωδίου</strong>, στο Αιγαίο, δείχνει να είναι πιο απειλητικό από όσο αρχικά φάνηκε. Και τούτο, επειδή <strong>τροφοδοτεί θριαμβικούς τόνους του κ. Ερντογάν</strong>, που <strong>ανενδοίαστα «απαιτεί» αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών</strong>.</p>
<p><strong>Εμείς, βέβαια, άνθρωποι ειρηνικοί</strong>, που <strong>βλέπουμε τα νερά του Αιγαίου ήρεμα</strong> και, όταν ακόμη, είναι επικινδύνως φουρτουνιασμένα, αποφεύγουμε να υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι επιθυμούμε πριν από όλα<strong><em> «να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους»</em></strong>.<br />
Και έρχομαι στο τελευταίο (προς το παρόν) επεισόδιο, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου. Η <strong>αίσθηση της έντονης επικινδυνότητας</strong>, που το περιβάλλει, από πολλές πλευρές,<strong> δικαιολογεί, πρωτίστως, την άκρα του τάφου σιωπή</strong>, από τη δική μας πλευρά, που φυσικά βρίσκεται στο επίκεντρο.</p>
<p>Ελπίζω, ωστόσο, ότι, σύντομα, θα αποκαλυφθεί η αλήθεια, <strong>στο δαίδαλο που περιβάλλει το καλώδιο</strong>, μέσω και άλλων, <strong>αλλά και χάρη στην επιμονή του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη της «Εστίας»</strong>, που συχνά βγάζει λαγούς από το καπέλο του.<br />
Στο μεταξύ, λοιπόν, και <strong>αναμένοντας να ξεδιπλωθεί το κουβάρι</strong>, αρχίζω με την ανάμιξη της Γαλλίας, γύρω από το ιστορικό της πόντισης. Εξυπακούεται, ότι <strong>κάθε χώρα σεβόμενη αυτήν σπεύδει να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα</strong>, πριν από οποιαδήποτε άλλα. Και, εν προκειμένω, για τη Γαλλία, είναι<strong> η πρόνοια για την ασφάλεια του πλοίου της Abeille Marengo</strong>.<br />
Το μυστήριο αρχίζει από το σημείο αυτό. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα, τού πως<strong> η ανάγκη προάσπισης του γαλλικού πλοίου έφθασε να απαιτεί αίτηση αδείας, από την Τουρκία</strong>, προκειμένου να<strong> εισέλθει σε χωρικά ελληνικά ύδατα</strong>. Αποκλείω (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου), <strong>ότι από μόνη της η Γαλλία, έσπευσε να ζητήσει άδεια από την Τουρκία</strong>. Και, ακόμη, περισσότερο,<strong> αποκλείω την πιθανότητα η Γαλλία να απευθύνθηκε προς την Τουρκία, χωρίς να έχει επικοινωνήσει με την σύμμαχό της Ελλάδα</strong>.</p>
<p>Παρακάμπτω, συνεπώς, ως μη σοβαρές και, ακόμη, και ως<strong> κακόβουλες τις κρίσεις περί του ότι η Γαλλία μας πούλησε</strong>, μας πρόδωσε κλπ., αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο πιθανού λάθους μου.<br />
Ειδικότερα, <strong>αρνούμαι να δεχθώ</strong> ότι<strong> η Γαλλία είναι κράτος-οπερέττα, που εξαρτά τη συμπεριφορά της, από τις πιθανές υποδείξεις της πρέσβειράς της, στην Τουρκία</strong>, η οποία<strong> διακατέχεται από φιλοτουρκικά αισθήματα</strong>, και αντιθέτως υποστηρίζω την εκδοχή ότι υπήρχε ενημέρωση της Ελλάδας από τη Γαλλία. Και<strong> σε μια τέτοια περίπτωση επιβάλλεται να αναζητηθεί, το αν οι κατηγορίες εναντίον της Γαλλίας υποκρύπτουν</strong>, ενδεχομένως, <strong>διαφορετική τροπή του επεισοδίου</strong>. Κάποια μορφή συσκότισης της πραγματικότητας.</p>
<p>Να προχωρήσω και περισσότερο υποστηρίζοντας ότι <strong>βρίσκω απίθανη την εκδοχή, η Γαλλία να προχώρησε στην αποστολή αίτησης αδείας προς την Τουρκία, χωρίς και τη συναίνεση της Ελλάδας</strong>.<br />
Μετά από μια τέτοια τροπή, αναμενόμενη ήταν, δυστυχώς, η αντίδραση της Τουρκίας, που <strong>έσπευσε να εκμεταλλευτεί την επαφή της με τη Γαλλία</strong>, και <strong>να την εμφανίσει ως δήθεν αναγνώριση του νομικά ανύπαρκτου τουρκολιβυκού μνημονίου</strong>, αλλά και ως παραδοχή <strong>«συνδιαχείρισης στο Αιγαίο»</strong>.</p>
<p><strong>Συνεπώς, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία για προδοσία, εναντίον μας, είναι επιτακτικό να πληροφορηθούμε:</strong></p>
<p>1.<strong>Πως και γιατί η Γαλλία ζήτησε άδεια από την Τουρκία</strong> για να εισέλθει και να λειτουργήσει σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Αυτοβούλως ή υποχρεώθηκε;<br />
2. Αν, <strong>για την ενέργειά της αυτήν ενημέρωσε την Ελλάδα</strong> και, αν ναι, ποια η απάντηση της χώρας μας.<br />
3. Και βέβαια το σπουδαιότερο: <strong>για ποιους λόγους η Κυβέρνηση, δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό</strong>, για το τι ακριβώς συνέβη αλλά, <strong>αντιθέτως, αφήνει να οργιάζουν οι φήμες ότι <em>«η Γαλλία μας πούλησε»</em></strong>, αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα.</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/ti-syskotizei-to-mystirio-gyro-apo-to-kalodio-sto-aigaio/">Τι συσκοτίζει το μυστήριο γύρω από το καλώδιο στο Αιγαίο;</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/ti-syskotizei-to-mystirio-gyro-apo-to-kalodio-sto-aigaio/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Η παρακμή με τη μορφή περιφρόνησης του παρελθόντος</title>
		<link>https://timisto1821.gr/i-parakmi-me-ti-morfi-perifronisis-toy-parelthontos/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/i-parakmi-me-ti-morfi-perifronisis-toy-parelthontos/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 19:41:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3512</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Δημοσιεύθηκε στις 7.11.2026 στη &#8220;Θεσσαλονίκη&#8221; &#160; Ολοένα περισσότερες μελέτες, για την Ευρώπη, διαπιστώνουν την ύπαρξη σχέσης αιτίου προς αιτιατό, ανάμεσα στις πολλές μορφές της προϊούσας παρακμής και της παραγκώνισης του παρελθόντος. Πρόκειται, ειδικότερα, για την εξασθένιση του ενδιαφέροντος για την ιστορία, και για τις ιδιαιτερότητες των, επί μέρους, χαρακτηριστικών των πληθυσμών της, [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-parakmi-me-ti-morfi-perifronisis-toy-parelthontos/">Η παρακμή με τη μορφή περιφρόνησης του παρελθόντος</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span class="x193iq5w xeuugli x13faqbe x1vvkbs x1xmvt09 x1lliihq x1s928wv xhkezso x1gmr53x x1cpjm7i x1fgarty x1943h6x xudqn12 x3x7a5m x6prxxf xvq8zen xo1l8bm xzsf02u x1yc453h" dir="auto">Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Δημοσιεύθηκε στις 7.11.2026 στη &#8220;Θεσσαλονίκη&#8221;</span></p>
<p>&nbsp;</p>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Ολοένα περισσότερες μελέτες, για την Ευρώπη, διαπιστώνουν την ύπαρξη σχέσης αιτίου προς αιτιατό, ανάμεσα στις πολλές μορφές της προϊούσας παρακμής και της παραγκώνισης του παρελθόντος. Πρόκειται, ειδικότερα, για την εξασθένιση του ενδιαφέροντος για την ιστορία, και για τις ιδιαιτερότητες των, επί μέρους, χαρακτηριστικών των πληθυσμών της, σε αντίθεση με ότι σχετικά συμβαίνει στις αναδυόμενες χώρες της Ανατολής. Η εξέλιξη αυτή αποδίδεται, σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό, στην παρακμή της Ευρώπης, που με πολλούς τρόπους οδηγεί στη σταδιακή απώλεια των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, αλλά και στη διάσπαση της συνοχής, ανάμεσα στις γενεές.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Έτσι, παύει να ενδιαφέρει το παρελθόν, γιατί δεν έχει πια σχέση με το παρόν, και όπως προβλέπεται, δεν θα έχει ούτε με το μέλλον, που διαγράφεται όλο και πιο σκοτεινό. Το χάσμα γενεών, που έτσι καλλιεργείται ευνοεί μια μορφή αδιαφορίας και απαισιοδοξίας, που επιδεινώνει την ποιότητα ζωής, την καθιστά επίπεδη, εξαφανίζοντας, σταδιακά, όλες εκείνες τις ιδιαιτερότητες, που της εξασφάλιζαν χρώμα και συνέχεια.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Συγκεκριμένα για τη Γαλλία, σύμφωνα με μελέτη της INED, διαπιστώνεται διπλασιασμός των ατόμων που διστάζουν να αποκτήσουν παιδιά. Οι δισταγμοί αυτοί, από 6% το 2005 φθάνουν στο 12% το 2024. Και για την Ελλάδα, με βάση μελέτη του καθηγητή Κοτζαμάνη, προβλέπεται πτώση των γεννήσεων, κατά 1, 4 εκατομμύρια, για την επόμενη 20ετία. Οι μειώσεις αυτές δεν αποδίδονται μόνο, στην επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης και στη επέκταση της πολεμικής ατμόσφαιρας, αλλά και στη διακοπή της συνέχειας μεταξύ των γενεών, και στο φόβο ότι, ενδεχομένως, είμαστε οι τελευταίοι κάτοικοι της Γης.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Η ίδια προφανώς ερμηνεία, σχετικά με τον περιορισμό της επιθυμίας απόκτησης παιδιών, μπορεί να επεκταθεί και στην περίπτωση ενθάρρυνσης της μαζικής μετανάστευσης, στην Ευρώπη. Διότι, αν δεν υπάρχει πια έθνος, που να εξασφαλίζει τη συνέχεια των γενεών, η μίξη πληθυσμών δεν παραβιάζει εθνικούς κανόνες.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Να αναφερθώ, ακόμη, πριν προχωρήσω σε ορισμένες ακραίες εξελίξεις, προς την ίδια κατεύθυνση, που συμβαίνουν στην Ελλάδα, στη θέση που καταλαμβάνουν οι νεκροί πρόγονοί μας, σε έναν κόσμο που δεν πιστεύει πια στην επαφή, ανάμεσα στο χθες, στο τώρα και στο αύριο. Διαπιστώνεται, έτσι, και ανάμεσα και σε άλλα, μια δραματική αύξηση της επιθυμίας των ζώντων, για αποτέφρωση τους, και όχι για παραδοσιακή τους ταφή. Που ερμηνεύεται, εκτός από τη σιωπηρή παραδοχή διακοπής της συνέχειας των γενεών, και από την απόρριψη παραμονής σε έναν κόσμο, όπου δεν θα υπάρχει πια χώρος για τη μνήμη τους. Οι νεκροί εξασφαλίζουν μια συνέχεια, καθώς εκπροσωπούν έναν κόσμο που χάθηκε. Με την αποτέφρωση κατακερματίζεται αυτή η συνέχεια. Με την υποβάθμιση του νεκροταφείου εξαφανίζεται και η αιωνιότητα του θανάτου.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Οι σύγχρονες κοινωνίες γίνονται, έτσι, ατομικιστικές. Ο άνθρωπος, στη ζωή, όπως και στο θάνατο, είναι ολοένα περισσότερο μόνος, μη έχοντας πια το στήριγμα της βεβαιότητας ότι ανήκει στην κοινωνία του χθες, του σήμερα και του αύριο.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Και να έρθω, και στην Ελλάδα, όπου η κατολίσθηση προς το χάος φαίνεται να έχει προχωρήσει ταχύτερα, σε σχέση με τις λοιπές ευρωπαικές οικονομίες. Η επίσημη απόδειξη περί τούτου αρχίζει, και θα έλεγα, και τελειώνει, με την γνωστή κυνική δήλωση πολιτικού ότι «δεν μας ενδιαφέρει το παρελθόν, αλλά μόνο το μέλλον».</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Και, πράγματι, οι επιλογές της Ελλάδας φαίνεται να επικυρώνουν, απολύτως, και μάλιστα εδώ και καιρό, την παραπάνω ρύση. Να υπενθυμίσω μερικές μόνο από τις εξελίξεις, που αποδεικνύουν χωρίς δισταγμό, ότι η χώρα μας έχει απεμπολήσει το ένδοξο παρε λθόν της, και προσπαθεί να κατακτήσει το μέλλον, που όμως δεν μπορεί να υπάρξει, χωρίς παρελθόν.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Πρόκειται, πρώτον, για την αβελτηρία των πολιτικών μας, επί 84 χρόνια, που δεν απαιτούν με νύχια και δόντια τα τεράστια ποσά που μας χρωστούν οι Γερμανοί από το κατοχικό δάνειο και τις βιβλικές καταστροφές των Ναζί στο διάστημα της κατοχής. Πρόκειται, δεύτερον για την, καταρχήν, αδιανόητη σιωπή, των αρμοδίων, που καλύπτει το ανείπωτης έκτασης σκάνδαλο των Μνημονίων, καθώς και την έμπρακτη άρνησή τους, να απαιτήσουν κάποια μορφή επανόρθωσης της καταστροφής, που προκλήθηκε στη χώρα από αυτά. Και τούτο, παρότι, πρόσφατα, έγινε παγκοίνως γνωστό το τι συνέβη. Και τέλος, πρόκειται για την αλύπητη μεταχείριση των πολύτιμων μνημείων μας, που αδίστακτα δανείζονται ενοικιάζονται, εκχωρούνται, και όλα αυτά δρομολογούνται σε κρυφές διαπραγματεύσεις, ερήμην του ελληνικού λαού.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Εξυπακούεται, ότι αν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας της χώρας, από βέβαιο χαμό, το πρώτο από το οποίο θα όφειλε να αρχίσει θα ήταν η επανασύνδεση του τώρα, με το ένδοξο παρελθόν, και η προβολή του, προς κάθε κατεύθυνση.</div>
</div>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-parakmi-me-ti-morfi-perifronisis-toy-parelthontos/">Η παρακμή με τη μορφή περιφρόνησης του παρελθόντος</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/i-parakmi-me-ti-morfi-perifronisis-toy-parelthontos/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Η χθεσινή τελετή στο ΠΑΜΑΚ ανακήρυξης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, σε επίτιμο διδάκτορα</title>
		<link>https://timisto1821.gr/i-chthesini-teleti-sto-pamak-anakiryxis-toy-proedroy-tis-kypriakis-dimokratias-nikoy-christodoylidi-se-epitimo-didaktora/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/i-chthesini-teleti-sto-pamak-anakiryxis-toy-proedroy-tis-kypriakis-dimokratias-nikoy-christodoylidi-se-epitimo-didaktora/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 19:35:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3509</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 07.11. 2026 &#160; Χθες το απόγευμα, και ύστερα από καιρό ήμουν στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (πρ. Ανωτέρα Σχολή, πρ. ΑΒΣΘ) για την ανακήρυξη σε επίτομο διδάκτορα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη. Εξαιρετική πρωτοβουλία, και από όσο γνωρίζω η πρώτη αυτής της εμβέλειας, από τον νεοεκλεγέντα πρύτανη [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-chthesini-teleti-sto-pamak-anakiryxis-toy-proedroy-tis-kypriakis-dimokratias-nikoy-christodoylidi-se-epitimo-didaktora/">Η χθεσινή τελετή στο ΠΑΜΑΚ ανακήρυξης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, σε επίτιμο διδάκτορα</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 07.11. 2026</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Χθες το απόγευμα, και ύστερα από καιρό ήμουν στο <strong>Πανεπιστήμιο Μακεδονίας</strong> (πρ. Ανωτέρα Σχολή, πρ. ΑΒΣΘ) για την <strong>ανακήρυξη σε επίτομο διδάκτορα του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη</strong>.</p>
<p>Εξαιρετική πρωτοβουλία, και από όσο γνωρίζω η πρώτη αυτής της εμβέλειας, από τον νεοεκλεγέντα πρύτανη του ΠΑΜΑΚ καθηγητή Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο. Φορτωμένη με πολλά μηνύματα, από τα οποία <strong>η Ελλάδα έχει τώρα ανάγκη, περισσότερο ίσως από ποτέ, και αυτό της κορυφής, την άρνηση ότι η “Κύπρος είναι μακριά”.</strong></p>
<p>Η αστραφτερή αίθουσα εκδηλώσεων ήταν κατάμεστη, και αυτό που θέλω να υπογραμμίσω ιδιαίτερα ήταν η τέλεια, αψεγάδιαστη οργάνωση της εκδήλωσης, καθώς και η υψηλού επιπέδου τοποθετήσεις όλων των ομιλητών. Είχε προβλεφθεί, ακόμη, και μετάδοση των ομιλιών για κωφούς. Επιπλέον, <strong>να υπογραμμίσω και την εμφανή προσπάθεια του κ. Πρύτανη, να προβάλλει το σύνολο των συνεργατών.</strong></p>
<p>Ήταν αυτή η λαμπερή μορφή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, απόγονος της πρώτης της εμφάνισης ως Ανώτερης Σχολής, που <strong>άρχισε τις δραστηριότητες της σε πολυκατοικία της οδού Νίκης 45, με προορισμό να εξασφαλίζει εξειδικευμένο προσωπικό για τις επιχειρήσεις της Β.Ε</strong>. Ήταν το ίδιο αυτό σημερινό ΠΑΜΑΚ, που , στη συνέχεια της ζωής της, αναβαθμίστηκε σε ΑΒΣΘ καταλαμβάνοντας το κτίριο της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, που είχε νοικιαστεί επί δεκαετίες από τη Σχολή Βαλαγιάννη, και που εκεί άρχισαν τα πράγματα να δυσκολεύουν καθώς<strong> ο αριθμός των σπουδαστών αύξανε συνεχώς ενώ ο διαθέσιμος χώρος γινόταν όλο και πιο ανεπαρκής.</strong></p>
<p>Εκείνη τη μακρινή (αλλά όχι και τόσο) εποχή, κάναμε μαθήματα σε αίθουσες κινηματογράφου και θεάτρου, ενώ οι διοικητικές υπηρεσίες είχαν στεγαστεί, σε ανεπαρκείς χώρους κτιρίου της οδού Τσιμισκή. <strong>Για χρόνια, η ΑΒΣΘ με τους ολοένα περισσότερους φοιτητές και διδάσκοντες είχε σοβαρότατο πρόβλημα χώρου</strong>, και έλλειψη ελπίδας για λύση του , σε πείσμα του ότι οι απόφοιτοί της κάλυπταν ολοένα σε μεγαλύτερο βαθμό, και με ολοένα καλύτερες επιδόσεις, τις ανερχόμενες ανάγκες της τοπικής οικονομίας.</p>
<p>Και τότε, ήρθε η από Θεού λύση. <strong>Ο δικός μας Στέλιος Παπαθεμελής έγινε υφυπουργός Παιδείας, και είχε την….ατυχία, να με έχει μπροστά του, μόλις πατούσε το πόδι του στη Θεσσαλονίκη με ένα μακρύ κατάλογο στο χέρι για το τι χρειάζεται η συνέχεια ανόρθωσης του κτιρίου</strong>… Το αστραφτερό κτίριο, που τώρα στεγάζει το ΠΑΜΑΚ <strong>τελείωσε σε ελάχιστο χρόνο</strong>, και ήταν πια έτοιμο να στεγάσει το δεύτερο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Όσο για το όνομα, το πρότεινα εγώ, με την προσθήκη <strong>Μέγας Αλέξανδρος</strong>, που ωστόσο αποκλείστηκε, επειδή <strong>ορισμένες φοιτητικές παρατάξεις έκριναν ότι ήταν “σφαγέας των λαών”</strong>. Να προσθέσω, ότι σύσσωμος ο βιοτεχνικός, βιομηχανικός και εμπορικός κόσμος της Β.Ε. ήταν συγκινητικά υποστηρικτής της απόκτησης κτιρίου για την ΑΒΣΘ.</p>
<p>Το παρελθόν του ΠΑΜΑΚ, όπως και το παρελθόν σε κάθε περίπτωση, είναι άρρηκτα ενσωματωμένο στο παρών και στο μέλλον του. Σε αντίθεση με ορισμένους, που υποστηρίζουν ότι δεν ενδιαφέρονται για το παρελθόν αλλά μόνο για το μέλλον,<strong> ξεχνούν ότι δεν υπάρχει μέλλον χωρίς παρελθόν. Ιδίως για την Ελλάδα.</strong></p>
<p>Αυτά και άλλα ήρθαν στη σκέψη μου, ενόσω <strong>με συγκίνηση απολάμβανα τις φανταστικές εξελίξεις της πρώτης εμφάνισης του ΠΑΜΑΚ, ως Ανωτέρας Σχολής</strong>.</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-chthesini-teleti-sto-pamak-anakiryxis-toy-proedroy-tis-kypriakis-dimokratias-nikoy-christodoylidi-se-epitimo-didaktora/">Η χθεσινή τελετή στο ΠΑΜΑΚ ανακήρυξης του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκου Χριστοδουλίδη, σε επίτιμο διδάκτορα</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/i-chthesini-teleti-sto-pamak-anakiryxis-toy-proedroy-tis-kypriakis-dimokratias-nikoy-christodoylidi-se-epitimo-didaktora/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Με τόσα ντροπιαστικά «ναι», πώς να γιορταστεί το ΟΧΙ;</title>
		<link>https://timisto1821.gr/me-tosa-ntropiastika-nai-pos-na-giortastei-to-ochi/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/me-tosa-ntropiastika-nai-pos-na-giortastei-to-ochi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 01 Nov 2026 19:47:21 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3515</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στη Δημοκρατία στις 01.11. 2026 Ο ι πρωινοί κανονιοβολισμοί για το ΟΧΙ, καθώς και αργότερα η παρέλαση, το θριαμβευτικό πέταγμα των αεροπλάνων επάνω από την πόλη μας και η πλημμυρισμένη από κόσμο παραλία της Θεσσαλονίκης με έπεισαν ότι οφείλω μια απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα που με κατατρέχει τις τελευταίες ημέρες. [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/me-tosa-ntropiastika-nai-pos-na-giortastei-to-ochi/">Με τόσα ντροπιαστικά «ναι», πώς να γιορταστεί το ΟΧΙ;</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στη Δημοκρατία στις 01.11. 2026</p>
<p>Ο ι πρωινοί κανονιοβολισμοί για το ΟΧΙ, καθώς και αργότερα η παρέλαση, το θριαμβευτικό πέταγμα των αεροπλάνων επάνω από την πόλη μας και η πλημμυρισμένη από κόσμο παραλία της Θεσσαλονίκης με έπεισαν ότι οφείλω μια απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα που με κατατρέχει τις τελευταίες ημέρες. Διερωτώμαι, δηλαδή, το κατά πόσο έχουμε το δικαίωμα εορτασμού αυτού του ηρωικού ΟΧΙ μετά από τα καταιγιστικά και άκρως αντεθνικά «ναι» των τελευταίων ετών, που επιπλέον μας απειλούν με οριστικό χαμό.</p>
<p>Αυτό το ΟΧΙ που μας κάνει περήφανους, ακόμη και έπειτα από 86 χρόνια, το βροντοφώνησε σύσσωμος ο ελληνικός λαός με τη φωνή του Ιωάννη Μεταξά. Και εξυπακούεται ότι ουδεμία σημασία έχει το κατά πόσο ήταν δικτατορικός ή δημοκρατικός ηγέτης ο Μεταξάς, εφόσον η ηρωική αντίσταση του Ελληνικού Στρατού είχε την απεριόριστη στήριξη του λαού με χιλιάδες τρόπους. Ακόμα και παιδιά έξι ετών έπλεκαν νυχθημερόν κάλτσες για να μην παγώνουν οι φαντάροι μας.</p>
<p>Εφόσον οι καμπάνες των εκκλησιών καλούσαν ολόκληρο το 24ωρο τον κόσμο στους δρόμους για να γιορτάσουν, με δάκρυα στα μάτια, ακόμα μία περίλαμπρη νίκη μας και για να ευχηθούν τη συνέχισή τους. Και εφόσον, τέλος, αυτό το μεγαλειώδες ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου του 1940 προστέθηκε σε μια αέναη συνέχειά μας μέσα στον χρόνο. 25η Μαρτίου, Βυζάντιο, αρχαία Ελλάδα. Είναι αυτό το λαμπερό παρελθόν μας που δικαιολογεί ακόμη κάποια υπόλοιπα θαυμασμού και σεβασμού της υφηλίου απέναντι στη χώρα μας.</p>
<h2>Πώς πέσαμε τόσο χαμηλά</h2>
<p>Η κατρακύλα μας, στη συνέχεια, μετρά πολλά σκαλοπάτια προς την άβυσσο. Επιλέγω ως αφετηρία της την προδοσία της Κύπρου, επί δικτατορίας, και τη σιωπηρή υιοθέτηση της θεωρίας ότι «κείται μακριά από την Ελλάδα». Συνεχίζω με απόψεις και μεθοδεύσεις φαινομενικά αθώες, όπως, μεταξύ άλλων, ο «συνωστισμός στη Σμύρνη». Προχωρώ με την ανιστόρητη όσο και επικίνδυνη ομολογία ότι «δεν μας ενδιαφέρει το παρελθόν, αλλά μόνο το μέλλον».</p>
<p>Προσθέτω τη «μη απαίτησή μας με νύχια και δόντια, όπως οφείλαμε, των κατοχικών χρεών από τη Γερμανία». Αναφέρομαι στην ύπουλη προσπάθεια ταύτισης του πατριωτισμού με τον φασισμό. Επικεντρώνομαι στη μακροχρόνια ανοχή απέναντι στην παραποίηση της Ιστορίας μας, που αποσκοπεί στη λήθη του παρελθόντος και κυρίως στη λησμονιά των αποτρόπαιων εγκλημάτων των ναζί, στην κατοχή. Φέρνω ακόμα στο προσκήνιο τη μέθοδο αποκοίμισης του λαού, με παντελώς αβάσιμες διαβεβαιώσεις ότι «πάμε καλά και μας θαυμάζει η υφήλιος».</p>
<p>Και η παραπλάνηση συνεχίζεται με την ανασκευή των παραμυθιών της Χαλιμάς προκειμένου να κουκουλωθούν οι δραματικές εξελίξεις στην εξωτερική μας πολιτική. Καυτηριάζω ακόμα τη μυστική συμφωνία όλων σχεδόν των πολιτικών κομμάτων περί «αποφυγής επίσημης συζήτησης γύρω από το εγκληματικό περιεχόμενο των Μνημονίων». Οι συνέπειες όλων αυτών των παραπάνω και πλήθος άλλων είναι αυτόχρημα τραγικές. Οπως, το γεγονός ότι πολλά Ελληνόπουλα δεν γνωρίζουν για ποιον ακριβώς λόγο γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους μας. Και ακόμα το ότι ολοένα περισσότεροι νέοι μας καταφεύγουν στην επαίσχυντη προσπάθεια αποφυγής της στρατιωτικής θητείας τους.</p>
<p>Εξάλλου, εξαιτίας της συχνά αντεθνικής πολιτικής, που εφαρμόζεται κατά καιρούς σε όλα τα μέτωπα, φίλοι και εχθροί μάς υπολογίζουν ολοένα λιγότερο, ενόσω οι δικοί μας αρμόδιοι μας αποκοιμίζουν με μύθους περί «ήρεμων νερών στο Αιγαίο», με διαβεβαιώσεις ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας», με προσπάθειες γελοιοποίησης της, δυστυχώς, τέλεια οργανωμένης επιχείρησης περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και με ανάλογες φαιδρότητες.</p>
<p>Ετσι που παραβλέπουμε τις άκρως προσβλητικές «υποκλίσεις» αξιωματούχων μας στον κ. Ερντογάν, τα προστατευτικά του χτυπήματα στον ώμο δικών μας αξιωματούχων, τις συχνές ανταλλαγές επισκέψεων, εκατέρωθεν, που καταλήγουν στη μοναδική ανακοίνωση που αφορά το εκάστοτε εδεσματολόγιο. Ετσι, κλείσαμε τα μάτια και στην ακραία επικινδυνότητα του μύθου περί «Γαλάζιας Πατρίδας», ακόμα και όταν αυτός ορίστηκε ως διδακτέα ύλη στο δημοτικό της γειτονικής χώρας.</p>
<p>Και δεν ήταν μόνο ο Ερντογάν που προωθούσε, χωρίς δικές μας αντιδράσεις, τα μακροχρόνια σχέδιά του εναντίον μας. Ηταν ακόμα και η προσβλητική στάση γειτονικών χωρών, όπως η Αλβανία, που στάθηκε στα πόδια της, όπως είναι γνωστό, και χάρη σε δική μας πολύμορφη βοήθεια. Ηταν και οι Σκοπιανοί, που, παρότι η συμπεριφορά τους ήταν αναμενόμενη για όσους γνώριζαν, έστω και στοιχειωδώς, τις μυθοπλασίες περί μακεδονικής τους προέλευσης, υπερέβησαν ωστόσο τις δυσμενέστερες προβλέψεις μας. Που, όμως, έγιναν αποδεκτές από τους αρμοδίους χωρίς την ελάχιστη αντίδραση, και ωσάν να μην επρόκειτο για πρόβλημα που μας αφορούσε.</p>
<p>Ηταν το διαρκές πανηγύρι στη Θράκη με τον παράνομο μουφτή και πλήθος συμπαρομαρτούντων που προωθούσαν τον πολλαπλώς επικίνδυνο και μη σύννομο όρο περί τουρκικής μειονότητας και που κατήγγειλαν τη δήθεν καταπίεσή του από την Ελλάδα. Ηταν το αλύπητο ξεπούλημα του εδάφους μας επιπλέον και χωρίς έλεγχο για το ποιοι και κυρίως με τι σχέδια το αγόραζαν. Και ήταν ακόμα ο παράλογος ενθουσιασμός μας απέναντι σε υποτιθέμενους συμμάχους, που δήθεν θα μας έσωζαν, αν κινδυνεύαμε.</p>
<p>Αλλά που αποδείχθηκε ότι μας υπολόγιζαν τόσο λίγο όσο ακριβώς και εμείς την πατρίδα και τους εαυτούς μας. Να συνεχίσω με την απουσία αντιδράσεων σε κάθε είδος έξωθεν προσβολής. Να προσθέσω τη θεοποίηση της Ε.Ε. και των πολιτικών της από εμάς, παρότι στρέφονταν συχνά εναντίον δικών μας συμφερόντων. Ακόμα η γενική έλλειψη σχεδιασμού, που καθιστά τη χώρα μας έρμαιο αλλότριων συμφερόντων.</p>
<p>Η ανοχή προϊούσας διαφθοράς, που χρησιμοποιήθηκε πιθανότατα ως πολύχρονο μέσον εξασφάλισης ψήφων υπέρ του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος. Η ενσυνείδητη ύψωση τείχους ανάμεσα στην κυβέρνηση και στον λαό, που δεν έπρεπε να γνωρίζει πού πηγαίνει ο τόπος του. Η κατάπτωση των θεσμών. Η προσπάθεια απόκρυψης σκανδάλων, που σταθερά αφαιρούν τεράστια χρηματικά ποσά από τον αρχικό προορισμό τους. Η προώθηση δύο Ελλάδων, από τις οποίες η πρώτη χαίρει εξαιρετικών προνομίων, υπό τον όρο οι οπαδοί της να κραυγάζουν ότι το μαύρο είναι άσπρο αλλά και να καταδιώκουν κάθε Ελληνα που τολμά να υπερασπιστεί την αλήθεια. Και η δεύτερη Ελλάδα που είναι μόνιμα παραγκωνισμένη.</p>
<h2>Δεν είμαστε άξιοι να γιορτάζουμε το ΟΧΙ</h2>
<p>Εξαιτίας των παραπάνω πολυάριθμων εθνικών ενοχών μας, αλλά και πλήθος άλλων που δεν χωρούν σε αυτό το κείμενο, καταλήγω, δυστυχώς, στο συμπέρασμα ότι δεν έχουμε πια το δικαίωμα να γιορτάζουμε επετείους που έκαναν περήφανη την Ελλάδα στο παρελθόν. Δεν είμαστε άξιοι αυτής της υπέρτατης τιμής, γιατί έχουμε ξεπουλήσει την Ελλάδα και τα ιδανικά της. Εξαιτίας των πολλών και απαράδεκτων «ναι», που εκστομίστηκαν από δικούς μας αρμοδίους, η Ελλάδα κινδυνεύει να μην υπάρχει πια στον διεθνή χάρτη. Με την απροσανατόλιστη, επιπόλαιη, συχνά εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων και της απαράδεκτα κοντόφθαλμης και υποτελούς πολιτικής μας, έχουμε ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, που είναι έτοιμοι να μας καταπιούν.</p>
<h2>Τα καταστρεπτικά Μνημόνια</h2>
<p>Τα Μνημόνια ήταν απαραίτητα για την αναγνώριση του χρέους μας. Οχι, όμως, αυτά τα Μνημόνια που παρέδωσαν στους δανειστές το σύνολο της εθνικής μας κυριαρχίας. Να δηλώσω, εξαρχής, ότι δεν θεωρώ κυρίαρχο πρόβλημά μας την τιμωρία των υπευθύνων αυτής της καταστροφής. Δεν ήξεραν τι υπέγραφαν… Δεν διάβασαν το κείμενο. Και προτού υπογράψουν δεν φρόντισαν να πληροφορηθούν το φρικώδες περιεχόμενό του. Πιέστηκαν, πιθανότατα, υπερβολικά και ίσως και να απειλήθηκαν. Λησμόνησαν, ωστόσο, στις δύσκολες αυτές ώρες, την ύπαρξη του λαού που είχε απόλυτο δικαίωμα γνώμης. Και στη συνέχεια επέλεξαν επιμελή αποσιώπηση του εγκλήματος των υπογραφών τους.</p>
<p>Τώρα, ωστόσο, η προτεραιότητα βρίσκεται στην ανάγκη συνειδητοποίησης των πολύπλευρων κινδύνων που μας απειλούν και στις -επιτέλους- αντιδράσεις μας, έστω και την ύστατη ώρα. Γιατί, όπως όλα δείχνουν, οι πολλοί ανάμεσά μας δεν γνωρίζουν τις συνέπειες των Μνημονίων ή έχουν πειστεί ότι αποτελούσαν δήθεν μονόδρομο. Θα υπογραμμίσω,α ποκλειστικά, την αποφράδα συνέπεια αυτών των Μνημονίων, που είναι η ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στους δανειστές.</p>
<p>Δεν μας απέμεινε τίποτα από το σύνολο που αποτελεί ένα κανονικό κράτος. Εχει ξεπουληθεί το παν. Τράπεζες, αεροδρόμια, λιμάνια, μεταφορικά μέσα, ενέργεια, επικοινωνιακά μέσα και είναι σε φάση ξεπουλήματος και το έδαφός μας. Και άκουσον άκουσον: πρόσφατα ξεπουλήθηκε και το νερό, που ουσιαστικά θεωρείται ελεύθερο αγαθό.</p>
<h2>Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη</h2>
<p>Και τώρα, αναπόφευκτα, τίθεται το ερώτημα σε τι είδους ανάπτυξη αναφέρονται και κατά καιρούς επαίρονται ορισμένοι αρμόδιοι για την επιτυχία της, που μάλιστα, κατά μερικούς, θαυμάζει όλος ο κόσμος; Πού ακριβώς εστιάζεται αυτή η ανάπτυξη, αφού τίποτα πια δεν είναι δικό μας; Πού συγκεντρώνονται οι αναπτυξιακές επενδύσεις, αν εξαιρέσουμε το ξεπούλημα του εδάφους μας; Αλλά και πώς αποδεικνύεται αυτή η ανάπτυξη, δεδομένου ότι το 2025 το εισόδημά μας δεν είχε φθάσει ακόμα το επίπεδο του 2009; Υπάρχει, βέβαια και ευτυχώς, ο τουρισμός. Είναι, όμως, άκρως ανεπαρκής και επισφαλής για την οικονομία στην οποία φυτοζωούν ο δευτερογενής και ο πρωτογενής τομέας. Είναι, συνεπώς, και ανύπαρκτη και αδύνατη η όποιας μορφής ανάπτυξη σε συνθήκες έλλειψης εθνικής κυριαρχίας.</p>
<p>Τελειώνοντας, θέτω το σπουδαιότερο ερώτημα, που αποτελεί, ταυτόχρονα, και πρόσκληση: Πώς συμβαίνει να μην ξεσηκώνεται ο ελληνικός λαός για να προσπαθήσει να διασώσει ό,τι μπορεί ακόμη να διασωθεί; Και, μάλιστα, τώρα που έχει εξεγερθεί το σύνολο σχεδόν της Ευρώπης για προβλήματα πολύ λιγότερα ζωτικά σε σύγκριση με τα αντίστοιχα της χώρας μας. Η απάντηση που μπορώ να δώσω και που πιστεύω ότι ανταποκρίνεται στα πράγματα είναι ότι η χώρα μας ξεσηκώθηκε με όλες της τις δυνάμεις δύο φορές στο πρόσφατο παρελθόν.</p>
<p>Εναντίον της συνθήκης των Πρεσπών και εναντίον της τύχης που επέλεξε η Ε.Ε. για την Ελλάδα. Και το αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις ήτα απογοητευτικό, αποκαρδιωτικό, αντεθνικό, αλλά και άκρως προσβλητικό. Τώρα, όμως, βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο η ύπαρξη του έθνους. Και επιβάλλεται κάτι να γίνει για να αποτραπεί. Για να επανακτήσουμε στο εγγύς μέλλον το δικαίωμα να γιορτάζουμε το ΟΧΙ χωρίς τύψεις.</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/me-tosa-ntropiastika-nai-pos-na-giortastei-to-ochi/">Με τόσα ντροπιαστικά «ναι», πώς να γιορταστεί το ΟΧΙ;</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/me-tosa-ntropiastika-nai-pos-na-giortastei-to-ochi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Η βιομηχανία των διδακτορικών διπλωμάτων</title>
		<link>https://timisto1821.gr/i-viomichania-ton-didaktorikon-diplomaton/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/i-viomichania-ton-didaktorikon-diplomaton/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2026 19:54:48 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3518</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (δημοσιεύθηκε σήμερα, 24.10.2026, στη Θεσσαλονίκη) ======================================== Στο σημερινό μου άρθρο στη «Θεσσαλονίκη» αποφάσισα να προβάλω ένα θέμα με πολλές, και κατά τη γνώμη μου, δυσμενείς συνέπειες, που αφορά την ανώτατη εκπαίδευση. Αναφέρομαι σε μια ακατάσχετη αύξηση του αριθμού των διδακτορικών διπλωμάτων, που δίνονται κάθε χρόνο από τα ελληνικά ΑΕΙ και που αφορούν, [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-viomichania-ton-didaktorikon-diplomaton/">Η βιομηχανία των διδακτορικών διπλωμάτων</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<div dir="auto">Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (δημοσιεύθηκε σήμερα, 24.10.2026, στη Θεσσαλονίκη)</div>
<div dir="auto">========================================</div>
<div dir="auto">Στο σημερινό μου άρθρο στη «Θεσσαλονίκη» αποφάσισα να προβάλω ένα θέμα με πολλές, και κατά τη γνώμη μου, δυσμενείς συνέπειες, που αφορά την ανώτατη εκπαίδευση.</div>
<div dir="auto">Αναφέρομαι σε μια ακατάσχετη αύξηση του αριθμού των διδακτορικών διπλωμάτων, που δίνονται κάθε χρόνο από τα ελληνικά ΑΕΙ και που αφορούν, από όσο γνωρίζω, όλους τους επιστημονικούς κλάδους.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Το διδακτορικό δίπλωμα, και αναφέρομαι στο παρελθόν όπως πιστεύω και στο παρόν, αποβλέπει στην εμβάθυνση σε ένα συγκεκριμένο επιστημονικό θέμα, που είναι απαραίτητο για τον κάτοχό του, προκειμένου να διεκδικήσει, κατά πρώτο και κύριο λόγο, πανεπιστημιακή καριέρα. Αντιθέτως, ουδόλως δικαιολογεί την ύπαρξή του για άλλες, πιθανόν, πολύ σημαντικές δραστηριότητες, που ωστόσο δεν απαιτούν εμβάθυνση και έρευνα σε θεωρητικές γνώσεις.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Στη θέση του διδακτορικού διπλώματος υπήρχε και φυσικά εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός μεταπτυχιακών διπλωμάτων, που εξασφαλίζουν στους κατόχους τους γνώσεις, κυρίως πρακτικού και λιγότερο θεωρητικού περιεχομένου, οι οποίες συμπληρώνουν τις πτυχιακές γνώσεις, σε πεδία δραστηριότητας, με τα οποία προτίθεται να ασχοληθεί, ή ασχολείται ήδη, ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Έτσι, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, η απόκτηση διδακτορικού αποτελούσε μακρά και επίπονη ενασχόληση, που προϋπέθετε ένα και συνήθως δύο διπλώματα ανωτέρων σπουδών, σχετικών πάντοτε με το περιεχόμενο του διδακτορικού που θα ακολουθούσε. Παρότι δεν υπήρχε συνωστισμός, ούτε στο εξωτερικό, αλλά ούτε και στην Ελλάδα, υπήρχε σοβαρό πρόβλημα για τους εκάστοτε υποψηφίους, να εξασφαλίσουν καθηγητή που θα αναλάμβανε να κατευθύνει την έρευνα του διδακτορικού, ο οποίος όφειλα φυσικά να έχει εξειδίκευση στο αντικείμενο του διδακτορικού, που θα αναλάμβανε, και ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν αναλάμβανε ταυτόχρονα περισσότερο από ένα, πολύ δύσκολα και δεύτερο.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Στη Σορβόννη, από όπου πήρα το διδακτορικό μου, μετά την απόκτηση δύο διπλωμάτων ανωτέρων σπουδών, των οποίων η απόκτηση ήταν πολύ πιο δύσκολη από τον διδακτορικό τίτλο, ο καθηγητής που με ανέλαβε, και ήταν ακαδημαϊκός και γνωστός οικονομολόγος (Emile James), μου δήλωσε ότι δεν θα μπορούσε να κατευθύνει και δεύτερο υποψήφιο διδάκτορα.</div>
<div dir="auto">Αυτά, για να περάσω στην αντίστοιχη σημερινή κατάσταση, όπου όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε κάποιες άλλες χώρες, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω, υπάρχουν καθηγητές που επιβλέπουν ταυτόχρονα, οκτώ ή και περισσότερες εργασίες για διδακτορικό.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι η παρατήρησή μου δεν αναφέρεται σε τυχόν ανεπαρκείς γνώσεις των καθηγητών, που αναλαμβάνουν αυτό το καταρχήν αδύνατο και μη σοβαρό έργο σύγχρονης επίβλεψης περισσότερο του ενός διδακτορικού (κατ’ανώτατο όριο δύο). Φυσικά, αναφέρομαι σε διδακτορικές εργασίες σοβαρές και όχι τυχάρπαστες.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Κατά δεύτερο λόγο, που αποτελεί συνέπεια της αμέσως προηγούμενης παρατήρησής μου, η τάση αυτή δημιουργεί διατριβές και πληθώρα ατόμων με τον τίτλο του διδάκτορα, που απλώς υπερτερεί μια ανάσα από το δίπλωμα, που δεν υπάρχει τόπος να χρησιμοποιηθεί με αξιώσεις, και που απλώς υποβαθμίζει την αρχική αξία του τίτλου.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Αυτή η κατρακύλα των, κατ’όνομα διδακτορικών, αποτελεί προφανώς απόρροια της τάσης υποβάθμισης των πάντων, θα πρόσθετα κατ’εξοχήν στην Ευρώπη, και της κατακόρυφης πτώσης, σ’αυτήν, της ποιότητας της εκπαίδευσής της στην κλίμακα PIZA.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Ειδικότερα, στο χώρο της οικονομίας, και όχι μόνο, αλλά σαφώς στην Ελλάδα, ακόμη και ανακοινώσεις από αρμόδιες πηγές συγχέουν, συχνά, τα πάντα. Αδυνατούν να τοποθετήσουν στη σωστή του βάση την ανάπτυξη, που φυσικά είναι αδύνατον η παρουσία της να αρκείται σε ένα χαμηλό ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ (και συνήθως όχι συνεχούς), που είναι τυχαία, οφείλεται συχνά σε έκτακτη χρηματοδότηση όπως αυτή του Ταμείου Ανάκαμψης, χωρίς συνέχεια, χωρίς πρόγραμμα που να εξασφαλίζει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα οριζόντια και κάθετα, χωρίς τη δυνατότητα να αποδοθεί σε συγκεκριμένη επένδυση και φυσικά χωρίς να διαχέεται στο σύνολο της οικονομίας στηρίζοντας διαρκή αύξηση εισοδημάτων.</div>
<div dir="auto"></div>
<div dir="auto">Δυστυχώς, η κατάπτωση μιας οικονομίας αρχίζει και εντείνεται με την επιδείνωση της στην ποιότητα εκπαίδευσής της. Ασφαλώς και δεν είναι οι νέοι μας, υπεύθυνοι για τη θλιβερή κατάσταση που, με την πάροδο του χρόνου, γίνεται μη αντιστρέψιμη, αφού στο εξωτερικό, με σοβαρές σπουδές, πολύ συχνά, κυριαρχούν. Αντιθέτως, ήταν αναμενόμενο στην Ελλάδα, να συμπαρασυρθεί και η εκπαίδευση (αρχίζοντας φευ από το δημοτικό) όπου η πατριωτικού περιεχομένου διδασκαλία αποκρύπτεται, διότι εξισώνεται με ακροδεξιές και φασιστικές τάσεις, και όπου ακόμη, υπερτερούν οι προσπάθειες εξεύρεσης του τελικού αριθμού των φύλων.</div>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-viomichania-ton-didaktorikon-diplomaton/">Η βιομηχανία των διδακτορικών διπλωμάτων</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/i-viomichania-ton-didaktorikon-diplomaton/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ  «Εστίας»</title>
		<link>https://timisto1821.gr/ta-minymata-apelpisias-stin-omilia-toy-kathigiti-gianni-ioannidi-gia-ta-150-chronia-tis-estias/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/ta-minymata-apelpisias-stin-omilia-toy-kathigiti-gianni-ioannidi-gia-ta-150-chronia-tis-estias/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 11 Oct 2026 20:00:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3521</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 11.10. 2026 Ο εορτασμός για τα 150 γενέθλια της «Εστίας» ήταν λαμπερός, όπως της άξιζε. Οι χαιρετισμοί και οι ομιλίες, στην κορυφαία αυτή εκδήλωση ήταν στο ύψος των περιστάσεων. Ο λόγος, ωστόσο, που ανασύρω από το σύνολο των εξαιρετικών ομιλιών, αυτήν του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη, είναι η [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/ta-minymata-apelpisias-stin-omilia-toy-kathigiti-gianni-ioannidi-gia-ta-150-chronia-tis-estias/">ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ  «Εστίας»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 11.10. 2026</p>
<p>Ο εορτασμός για τα <strong>150 γενέθλια της «Εστίας» ήταν λαμπερός</strong>, όπως της άξιζε.<br />
Οι χαιρετισμοί και οι ομιλίες, στην <strong>κορυφαία αυτή εκδήλωση ήταν στο ύψος των περιστάσεων</strong>.<br />
Ο λόγος, ωστόσο, που ανασύρω από το σύνολο των εξαιρετικών ομιλιών,<strong> αυτήν του καθηγητή Γιάννη Ιωαννίδη</strong>, είναι η αμεσότητα του δεσίματός της, <strong>με αυτήν του διευθυντή της «Εστίας», σχετικά με το «κεράκι»</strong>.</p>
<p><strong>Αγαπημένη και συνεχής αναφορά του Μανώλη Κωττάκη</strong>, σχεδόν σε όλες τις ομιλίες του, που <strong>συντηρεί την ελπίδα ότι αυτό δεν θα σβήσει, και ότι θα φωτίσει ξανά</strong>, κάποτε στο μέλλον, μέρες δοξασμένες για την πατρίδα μας. Αντιθέτως, στην ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη <strong>το «κεράκι» δείχνει μισοσβησμένο, η Ελλάδα οδεύει ακάθεκτη προς ένα σκοτεινό τέλος</strong>, και φαίνεται να μην υπάρχει χώρος για ελπίδα ανατροπής της καταστροφής.</p>
<p>Η συνύπαρξη αυτών των δύο κορυφαίων ομιλιών, στα γενέθλια της «Εστίας», <strong>δημιουργεί πληθώρα συναισθημάτων</strong>, στα οποία υπερέχει, δυστυχώς, η απελπισία. Αλλά, συγχρόνως, υπάρχει και η οργή, τού <strong>γιατί δεν αντιδρούμε και γιατί δεν προσπαθούμε να σταματήσουμε αυτή τη ροή της κατρακύλας</strong>.</p>
<p>Στο δύσκολο διαγνωστικό άρθρο μου, για το τι ακριβώς μας συμβαίνει,<strong> μέσα από τις επιστημονικά εμπεδωμένες διαπιστώσεις του κ. Ιωαννίδη</strong>, περί του τέλους μας, αντιμετωπίζω σωρεία ερωτηματικών, που δεν έχουν απαντήσεις. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης, <strong>στις συντριπτικές του ανακοινώσεις, για το που οδεύουμε, δεν αφήνει ίχνος αντιπολιτευτικής διάθεσης</strong>, καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την κατανόηση για το που πάμε, για το γιατί πάμε και για το πόσο τελειωτικά χαμένοι είμαστε.</p>
<div class="projektor-responsive-embed"><iframe title="Γιάννης Ιωαννίδης | Απόσπασμα από την ομιλία του στην «Εστία» #Εστία #150Χρόνια" width="960" height="540" src="https://www.youtube.com/embed/ETzO2qLz4rk?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Σίγουρα, <strong>δεν είναι αυτά που θα θέλαμε να ακούσουμε στα 150 γενέθλια της «Εστίας»</strong>. Και, ακόμη, στη διαδρομή που επέλεξε ο Γιάννης Ιωαννίδης, δεν φαίνεται να φωτίζει το δρόμο μας το «κεράκι» του Μανώλη Κωττάκη.<br />
Παρά ταύτα, θεωρώ την ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη, ως το πολυτιμότερο δώρο για τα γενέθλια της «Εστίας». Και τούτο, επειδή καλπάζουμε ακάθεκτα προς το χαμό, <strong>ενώ το «κεράκι» είναι έτοιμο να σβήσει, αλλά όμως καίει ακόμη</strong>. Χαροπαλεύει για μια σταλιά «λαδάκι». Και το όντως τραγικό ερώτημα των δύο αυτών αλληλοσυμπληρούμενων ομιλιών, δείχνει να είναι το αν θα βρεθεί, έγκαιρα, μια σταγόνα, μια μόνο, λαδάκι, για να μη σβήσει το «κερί»; Και αν δεν σβήσει, βλέπουμε…</p>
<h2>Ι. Οι βοριάδες του κ. Ιωαννίδη που απειλούν να σβήσουν το «κεράκι»</h2>
<p>Η<strong> αριστεία εναντίον της αχρηστίας, της αλαζονείας, της οικογενειοκρατίας</strong>, της επιδείνωσης των πάντων, των ψευδών εξαγγελιών, της προβολής βιομηχανιών καταστροφής, του συνεχούς υποβιβασμού της χώρας στη σκάλα της υφηλίου κλπ., κλπ. Αυτά και άλλα ανακοινώνονται από τον κ. Ιωαννίδη μέσα από την κατάρρευση της παιδείας, της επιστήμης και της ελευθερίας του Τύπου, με τη <strong>βοήθεια συγκριτικών στατιστικών δεδομένων</strong>, που αποκλείουν τις όποιας μορφής αμφιβολίες για την εγκυρότητά τους. Στις εξαγγελίες και στις συγκρίσεις αυτές, δεν συμπεριλαμβάνονται, κατ’ ευθείαν, τουλάχιστον, δεδομένα οικονομικής κατάστασης της χώρας, αλλά βέβαια, συνυπάρχουν σκιωδώς μέσα σε αυτές.<br />
<strong>Η Ελλάδα καταποντίζεται παντού δίνοντας τη θέση της σε χώρες</strong> που, λίγα μόνο χρόνια πριν, κυρίως<strong> πριν από την εισβολή των εγκληματικών Μνημονίων</strong>, ήταν πολύ κάτω από αυτήν. Και το χειρότερο, ίσως, είναι οι θανατηφόρες, πράγματι, συγκρίσεις, με την Τουρκία, που μας ξεπερνά, δυστυχώς και συνεχώς, σε πολλά και κρίσιμα πεδία.<br />
Περιττό να υπογραμμίσω ότι, <strong>στις ανερχόμενες οικονομίες δεν υπάρχει πια καμιά ευρωπαϊκή. Διαπίστωση, που επαναφέρει στο προσκήνιο το περιεχόμενο του βιβλίου μου</strong>, του 2018, περί του<em> «τέλους της οικονομικής κυριαρχίας της Δύσης και την εισβολή της Ανατολής»</em>.</p>
<h2>ΙΙ. Η άβυσσος που οδηγούν οι αποκαλύψεις του κ. Ιωαννίδη</h2>
<p>Πόσες από τις αποκαλύψεις του καθηγητή Ιωαννίδη γνωρίζαμε ήδη; <strong>Ή και ορθότερα είχαμε αξιολογήσει το μέγεθος της εθνικής συμφοράς</strong>, που έσερναν μαζί τους; Ουδέν κρυπτό υπό τον ήλιο! Γνωρίζαμε, σίγουρα, πολλά απ’ αυτά και πριν από την περί ής ομιλία! Ωστόσο, πολύ λίγοι από εμάς<strong> είχαμε εντρυφήσει στο βαθύτερο νόημά τους</strong>, στις επιπτώσεις τους, στην ενίσχυση μιας γενικότερης αδιαφορίας, μέσω της ανοχής τους.<br />
Ανάμεσα και σε πολλά άλλα, εύλογα τίθεται το ερώτημα για το πόσοι από μας είχαν ορθά αξιολογήσει το καταστρεπτικό κοινωνικό μέγεθος, που εμπεριέχεται στον εναγκαλισμό και στην αδίστακτη αναγνώριση της <strong>δήθεν σπουδαιότητάς των θανατηφόρων καπνοβιομηχανιών, Παπαστράτου και ανάλογων άλλων, για την οικονομία;</strong> Την εγκληματική αυτή σιωπηρή αποδοχή, από πολιτικούς, πρώην υπουργούς, πρώην πρωθυπουργούς, και, γενικότερα, από επίλεκτα μέλη της ελληνικής κοινωνίας! Με τη σιωπηρή υπογράμμισή τους, της δήθεν σημαντικής προσφοράς των περί ων ο λόγος καπνοβιομηχανιών, στην ανάπτυξη. Με την <strong>καταστρεπτική μεταφορά ευνοϊκών εντυπώσεων</strong>, αλλά και αναγνώρισης της δήθεν συμβολής τους στην άνοδο της οικονομίας. Με την υποστηρικτική συμπαράσταση και ενίσχυση του κύκλου θανάτου, με τον οποίον συνδέονται, και από ορισμένα ΑΕΙ.<br />
Και, βέβαια, η γνώση ότι <strong>προς τιμή όλων αυτών των δημίων και των αγγέλων θανάτου</strong> καλλιεργείται αδίσταχτα μια εξέχουσα θέση στην κοινωνία, που αναγνωρίζει την «προσφορά» τους, στην ετήσια θανάτωση 30.000 συμπατριωτών μας.<br />
Να αναφερθώ και σε πρόσθετη μορφή αχρηστίας, που εμφανίζει το μαύρο, άσπρο πάντοτε κατά τον κ. Ιωαννίδη. Αφορά την καταπάτηση της αλήθειας του Τύπου, και πιο συγκεκριμένα στην ανακοίνωση της υπουργού Παιδείας, που<strong> φιλοξενήθηκε από εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας</strong>, στην οποία ισχυρίζεται ότι η κατρακύλα μας,στο Piza 25 σταμάτησε και επιπλέον….έχει αναστραφεί! Ψέματα, που ωστόσο γίνονται αποδεκτά. Γελοιότητες, που συσκοτίζουν την πραγματικότητα, επιταχύνοντας το τέλος της πατρίδας μας. Καταδικάζεται, ακόμη, από το Γιάννη Ιωαννίδη, η διάδοση φαντασιώσεων, για τη δήθεν επιστροφή των νέων μας.<br />
<strong>Ο καθηγητής Ιωαννίδης συνεχίζει τις δραματικές διαπιστώσεις</strong>, για την <strong>ποιότητα της έρευνας στα ελληνικά Πανεπιστήμια καθώς και για τα ύποπτα μονοπάτια</strong>, στα οποία καταφεύγουν ελληνικά ΑΕΙ, καθηγητές και ερευνητές, προκειμένου να προβάλουν την ασημαντότητά τους. Η απήχηση, δυστυχώς, στις παραπάνω μεθοδεύσεις είναι αποκαρδιωτική. Ούτε ένα από τα πρώτα Πανεπιστήμια της υφηλίου δεν τίμησε την πρόσκληση των ελληνικών ΑΕΙ, με την παρουσία του στην Ελλάδα.<br />
Ακόμη, η «πρωτιά» της Ελλάδας περιλαμβάνει και τη συμμετοχή της στις 4 χώρες της υφηλίου, με τις χειρότερες δυνατότητες επιλογής της ζωής των πολιτών της.<br />
Ωστόσο, στην πατρίδα μας αναγνωρίζεται και ένα προτέρημα. <strong>Είναι περιζήτητη για να περάσει κανείς τα χρόνια της σύνταξής του, κοντά στη θάλασσα και κάτω από το γαλανό ουρανό της</strong>. Φυσικά, αυτή η αναγνώριση για το χάδι της φύσης θα διαρκέσει μέχρις ότου ο καθηγητής Ιωαννίδης ανακοινώσει με τον τρόπο του, τις ραγδαίες εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα, και τις συντριπτικές προθεσμίες, που αυτές μας θέτουν.</p>
<h2>ΙΙΙ. Και το μέγα ερώτημα που προκύπτει. Ο ελληνικός λαός δεν ακούει; Δεν σκέπτεται; Δεν προβληματίζεται; Δεν αντιδρά;</h2>
<p>Παρότι, γνώριζα, καθώς ασχολούμαι, χωρίς διακοπή, με το επερχόμενο τέλος μας, κυρίως με βάση τον οικονομικό μας καταποντισμό, <strong>ωστόσο η εμπεριστατωμένη, όσο και ψυχρή αναφορά του καθηγητή Ιωαννίδη</strong>, ομολογώ ότι με καθήλωσε.<br />
Ειδικότερα, διερωτήθηκα, πως είναι δυνατόν, αυτές <strong>οι τόσο καταστρεπτικές προοπτικές, για την πατρίδα μας, όπως προβάλουν χωρίς την απειροελάχιστη αμφιβολία</strong>, μέσα από την περί ης ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη, να μην έχουν προκαλέσει σεισμό.<br />
Εξυπακούεται, ότι δεν αναφέρομαι στην Κυβέρνηση, η οποία περιτριγυρίζεται από ειδικής μορφής στόλο, που ουδόλως ενδιαφέρεται για το μετά της πατρίδας, <strong>προσπαθώντας να παραμείνει με νύχια και δόντια στο τώρα</strong>. Αναφέρομαι, ωστόσο, στην αντιπολίτευση, η οποία, αντιθέτως, υποτίθεται ότι πασχίζει να αλλάξει τα πάντα. Και συνεπώς, η συλλογική της αδιαφορία, στις σπαραξικάρδιες καταγγελίες του κ. Ιωαννίδη, είναι πλέον ή ακατανόητη.</p>
<p>Το τελευταίο, που μπορεί κανείς να σκεφθεί ως ερμηνεία, της<strong> όντως αλλοπρόσαλλης αυτής κατάστασης</strong>, είναι ότι <strong>συλλήβδην οι πολίτες αυτής της χώρας αδιαφορούν για όλα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους</strong>. Το ίδιο και η αντιπολίτευση συλλήβδην. Αδιαφορούν, ακόμη, και για το επερχόμενο τέλος της.<br />
Αυτό είναι το αρχικό και προφανώς το επιπόλαιο συμπέρασμα. <strong>Γιατί, πως αλήθεια, να αδιαφορούν Έλληνες, που δεν ανήκουν στους προδότες, για το μέλλον της πατρίδας τους;</strong></p>
<p>Έτσι, αναζητούνται διαφορετικά ερμηνευτικά πρότυπα. Και έτσι αγγίζουμε εκείνο το μοιραίο σημείο, που με κάθε τρόπο προσπαθούμε να αποφύγουμε. <strong>Στην απόλυτη απελπισία του λαού</strong>. Στην αποδοχή του αναπόφευκτου, καθώς δεν υπάρχει λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Στη φαινομενική αδιαφορία, με την πεποίθηση ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Στην τρομακτική δήλωση του Νίκου Καζαντζάκη: <strong><em>«Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα, είμαι ελεύθερος»</em></strong>.<br />
Δεν αποκλείεται να είναι έτσι. Ωστόσο, <strong>το «κεράκι» σιγοκαίει ακόμη</strong>. Και ο <strong>καθηγητής Ιωαννίδης πιθανότατα προσπάθησε, με την ομιλία του, χωρίς προοπτική</strong>, να υπενθυμίσει ότι <strong>η τελευταία ελπίδα, αν και δύσκολα διακρινόμενη, ωστόσο είναι ακόμη ζωντανή</strong>.</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/ta-minymata-apelpisias-stin-omilia-toy-kathigiti-gianni-ioannidi-gia-ta-150-chronia-tis-estias/">ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ  «Εστίας»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/ta-minymata-apelpisias-stin-omilia-toy-kathigiti-gianni-ioannidi-gia-ta-150-chronia-tis-estias/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ</title>
		<link>https://timisto1821.gr/i-nekranastasi-toy-ligniti-meta-tin-karatomisi-toy/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/i-nekranastasi-toy-ligniti-meta-tin-karatomisi-toy/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Oct 2026 09:10:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3494</guid>

					<description><![CDATA[<p>(Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στη σημερινή Θεσσαλονίκη) Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 3.10, 2026 ========================================== Οι αγωνίες και οι εναντίον αντιδράσεις, σχετικά με το πόσο καταστρεπτική ήταν η εικόνα μας στη Δύση, εξαιτίας της χρήσης του λιγνίτη στην Ελλάδα, εντάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα με την ανερχόμενη σημασία της πράσινης ανάπτυξης και των ανεμογεννητριών, που άρχισαν να [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-nekranastasi-toy-ligniti-meta-tin-karatomisi-toy/">Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<div class="xdj266r x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs x126k92a">
<div dir="auto">(Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στη σημερινή Θεσσαλονίκη)</div>
</div>
<div dir="auto"></div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 3.10, 2026</div>
<div dir="auto">==========================================</div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Οι αγωνίες και οι εναντίον αντιδράσεις, σχετικά με το πόσο καταστρεπτική ήταν η εικόνα μας στη Δύση, εξαιτίας της χρήσης του λιγνίτη στην Ελλάδα, εντάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα με την ανερχόμενη σημασία της πράσινης ανάπτυξης και των ανεμογεννητριών, που άρχισαν να καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερη γωνιά, αλλά και να απαιτούν ολοένα και περισσότερο χώρο, φούντωνε και η αγωνία για τον εμφανή πια κίνδυνο να χαρακτηριστεί η χώρα ως «ανεπαρκώς δυτική», ακριβώς επειδή χρησιμοποιούσε ακόμη, λιγνίτη. Έτσι, ήδη από το 2022, και ενώ οι χώρες της ΕΕ, όχι μόνο ανέβαλαν την καταστροφή των εγκαταστάσεων εξόρυξης λιγνίτη για το 2038 (Ιταλία), αλλά επιπλέον προέβαιναν και σε επενδύσεις επέκτασής του (Γερμανία), στην Ελλάδα, έντρομοι για τη «δυτική μας φήμη», στραφήκαμε με κάθε δυνατό μέσο εναντίον του λιγνίτη. Σίγουρα, το μένος των αρμοδίων εναντίον του λιγνίτη, που δεν συμμεριζόταν φυσικά από τον ελληνικό λαό, δεν είχε ως αποκλειστική ερμηνεία την αγωνία περί της καθαρότητας της δυτικής μας εικόνας. Υπήρχε, πιθανότητα, και πλήθος ξένων και εγχωρίων συμφερόντων, που ανέμεναν επιτακτικά να εξυπηρετηθούν, χάρι στην εξαφάνιση του λιγνίτη.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Έτσι, πριν από μερικές εβδομάδες, η καθημερινή και εντέχνως διατηρούμενη τροφοδοσία μίσους και απαξίωσης εναντίον του λιγνίτη, κατέληξε σε, όντως, απίστευτο σκηνικό, με χαρακτηριστικά βιβλικής καταστροφής. Αφιονισμένοι καταστροφείς, με μπαλτάδες και βαριοπούλες, εμφανίστηκαν ξαφνικά στο ορυχείο της Μαυροπηγής, στην Πτολεμαΐδα, και άρχισαν να καταστρέφουν με απίστευτη μανία, όχι απλώς το λιγνιτικό προϊόν, αλλά συθέμελα και την παραγωγική του ικανότητα. Με ανείπωτη μανία καταστροφής, εναντίον του «εθνικά επικίνδυνου» εχθρού μας, του λιγνίτη, και προκειμένου να εξαφανιστεί από προσώπου γης, έτσι που ποτέ, μα ποτέ πια να μην αποτελέσει ελπίδα αναβίωσης και κάλυψης σχετικών αναγκών, επιτελέστηκε το «θεάρεστο» αυτό έργο, κάτω από τις ανείπωτης έκτασης αντιδράσεις απελπισίας των κατοίκων της οικτρά δοκιμαζόμενης περιοχής.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Οι καταστροφείς, ουδόλως πτοήθηκαν από τις αντιδράσεις των πέριξ κατοίκων, που έβλεπαν να εξαφανίζεται η πηγή επιβίωσής τους, ούτε από την προσφυγή 50 πολιτών ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, ούτε από την αντισυνταγματικότητα των καταστρεπτικών ενεργειών τους. Αντιθέτως, φαινόταν σίγουροι για την ορθότητα των καταστρεπτικών ενεργειών τους, καθώς και για το αποτέλεσμα που, προφανώς, τους είχε ανατεθεί να φέρουν σε πέρας. Δηλαδή, να μπει οριστική ταφόπετρα στην παραγωγή λιγνίτη. Ποτέ πια!</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Παρότι δεν έγιναν γνωστά τα αίτια της βιασύνης του πρωθυπουργού να δολοφονήσει το λιγνίτη, και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης διεθνούς αναταραχής, σχετικά με την επάρκεια και την τιμή της ενέργειας, φέτος το χειμώνα, η δολοφονική απόπειρα απέτυχε, και ο λιγνίτης νεκραναστήθηκε. Του δόθηκε παράταση ζωής, έως την 31 Μαρτίου 2027.</div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Να σημειωθεί ότι η απόφαση του πρωθυπουργού να εξαφανίσει από προσώπου της χώρας το λιγνίτη συνέπεσε με την αντίθετη απόφαση όλων των χωρών της υφηλίου, που διέθεταν λιγνίτη, να στραφούν εκ νέου στην παραγωγή του. Και τούτο, επειδή οι αναλυτές προβλέπουν κάθετη αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, που θα ήταν η μοναδική πηγή θέρμανσης, χωρίς το λιγνίτη, και που θα απαιτούσε τεράστιες θυσίες από τους καταναλωτές.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Οι αλλοπρόσαλλες αυτές αποφάσεις, που λαμβάνονται επιπλέον στην πλάτη του ελληνικού λαού, όχι απλώς χωρίς ο ίδιος να ερωτηθεί για το που τον πάνε, αλλά και να απαιτούν, επιπλέον από αυτόν να καταβάλει υψηλό κόστος ρεύματος, επειδή ο λιγνίτης δεν άρεσε στους αρμόδιους, απαιτούν μια ελάχιστη έστω ερμηνεία, πού όμως δεν ήταν μέχρι σήμερα εφικτή.</div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Ωστόσο, ακριβώς, τώρα, με τις ανεξήγητες νεκραναστάσεις του λιγνίτη ρίπτεται ξαφνικά φως σε σειρά, καταρχήν, ανεξήγητων υποθέσεων, που σχετίζονται με αποφάσεις, ακυρώσεις αποφάσεων, καρατομήσεις, αποδόσεις χάριτος κλπ., και που ναι μεν φαίνονται ακατανόητες, αλλά κάθε άλλο παρά είναι τέτοιες.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Αναφέρομαι στην πρόσφατη δήλωση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στη χώρα μας, με βάση την οποίαν « οι ΗΠΑ αλλάζουν όποια κυβέρνηση της υφηλίου δεν τους αρέσει». Η κυρία πρέσβης ήταν απολύτως ξεκάθαρη.</div>
<div dir="auto"></div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Ωστόσο (παραδόξως!) δεν άκουσα διαμαρτυρίες από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Που εξηγεί, βέβαια, εμμέσως, και το γιατί επικρατεί σιγή τάφου γύρω από τα Μνημόνια που κατέστρεψαν ολοσχερώς τη χώρα, αλλά και γύρω από τις τεράστιες διεκδικήσεις μας για τα γερμανικά χρέη κατοχής, για τις οποίες επισήμως σιγούμε.</div>
</div>
<div class="x14z9mp xat24cr x1lziwak x1vvkbs xtlvy1s x126k92a">
<div dir="auto">Όλα καλά, λοιπόν. Και στο μεταξύ η «ανάπτυξη» σπάει ρεκόρ, που συγκεντρώνει το θαυμασμό της υφηλίου. Μόνο δεν είμαι σίγουρη σε ποια οικονομία τοποθετείται αυτή η ανάπτυξη, από που αρχίζει, που τελειώνει και πως μετριέται, όταν δεν έχει μείνει στην κατοχή μας, απολύτως τίποτα.</div>
</div>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/i-nekranastasi-toy-ligniti-meta-tin-karatomisi-toy/">Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΙΓΝΙΤΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΤΟΜΗΣΗ ΤΟΥ</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/i-nekranastasi-toy-ligniti-meta-tin-karatomisi-toy/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>«Άδειο πουκάμισο η ανάπτυξη»</title>
		<link>https://timisto1821.gr/adeio-poykamiso-i-anaptyxi/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/adeio-poykamiso-i-anaptyxi/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 Oct 2026 09:04:31 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Βίντεο]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3491</guid>

					<description><![CDATA[<p>Η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, οικονομολόγος και ακαδημαϊκός, η οποία υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, έχοντας εκλεγεί τρεις φορές στο αξίωμα της πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Μακεδονίας μίλησε στον Χρήστο Μουρτζούκο. Σε μια ενδιαφέρουσα και εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Ελληνικό Βαλκανικό Ραδιόφωνο, αναφέρθηκε στις σημαντικότερες οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα. Με αφορμή [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/adeio-poykamiso-i-anaptyxi/">«Άδειο πουκάμισο η ανάπτυξη»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span class="ytAttributedStringHost ytAttributedStringWhiteSpacePreWrap" dir="auto"><span class="ytAttributedStringLinkInheritColor" dir="auto">Η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, οικονομολόγος και ακαδημαϊκός, η οποία υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα πρύτανης, έχοντας εκλεγεί τρεις φορές στο αξίωμα της πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Μακεδονίας μίλησε στον Χρήστο Μουρτζούκο. Σε μια ενδιαφέρουσα και εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο Ελληνικό Βαλκανικό Ραδιόφωνο, αναφέρθηκε στις σημαντικότερες οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα. </span></span></p>
<p><span class="ytAttributedStringHost ytAttributedStringWhiteSpacePreWrap" dir="auto"><span class="ytAttributedStringLinkInheritColor" dir="auto">Με αφορμή τα κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση των υψηλών τιμών στα καύσιμα, υποστήριξε ότι αυτά δεν επαρκούν για να αντιμετωπίσουν την πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά και η πραγματική οικονομία, ενώ άσκησε κριτική στην κυβερνητική οικονομική πολιτική, χαρακτηρίζοντας την ανάπτυξη που παρουσιάζεται ως «άδειο πουκάμισο». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε επίσης στο μεταναστευτικό, τόσο σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και στην Ελλάδα, αλλά και στο δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο, όπως επισήμανε, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για το μέλλον της χώρας. Στη συζήτηση τέθηκε ακόμη το ζήτημα της ενέργειας και της εξόρυξης λιγνίτη. </span></span></p>
<p><span class="ytAttributedStringHost ytAttributedStringWhiteSpacePreWrap" dir="auto"><span class="ytAttributedStringLinkInheritColor" dir="auto">Η κ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη εξέφρασε την άποψη ότι η Ελλάδα εγκατέλειψε την εξόρυξη ενός από τα φθηνότερα διαθέσιμα ενεργειακά προϊόντα, υποστηρίζοντας ότι η επιλογή αυτή έχει επιβαρύνει την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Μια συνέντευξη με επίκεντρο την οικονομία, την ενέργεια, το μεταναστευτικό και το δημογραφικό, αλλά και τις προοπτικές της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια. </span></span></p>
<div class="projektor-responsive-embed"><iframe title="Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη: «Άδειο πουκάμισο η ανάπτυξη»" width="960" height="540" src="https://www.youtube.com/embed/xysshCzTvHQ?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe></div>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/adeio-poykamiso-i-anaptyxi/">«Άδειο πουκάμισο η ανάπτυξη»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/adeio-poykamiso-i-anaptyxi/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>«Αν θέλουμε να επιβιώσουμε πρέπει να απαιτήσουμε αναθεώρηση των μνημονίων»</title>
		<link>https://timisto1821.gr/an-theloyme-na-epiviosoyme-prepei-na-apaitisoyme-anatheorisi-ton-mnimonion/</link>
					<comments>https://timisto1821.gr/an-theloyme-na-epiviosoyme-prepei-na-apaitisoyme-anatheorisi-ton-mnimonion/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Τιμή στο 1821]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 04 Oct 2026 18:56:15 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Γενικά]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://timisto1821.gr/?p=3487</guid>

					<description><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στo militaire.gr στις  29.09.2026 &#160; Η εισήγηση της κυρίας Μαρίας Νεγρεπόντη- Δελιβάνη στο συνέδριο του IHA για τα μικρά ελληνικά νησιά που πρέπει να ζωντανέψουν ξανά . «Το ενδιαφέρον για τα μικρά αυτά νησιά δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά πρωτίστως εθνικό», επισημαίνει στην εισήγηση της προσθέτοντας ότι «το μέλλον αυτών [&#8230;]</p>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/an-theloyme-na-epiviosoyme-prepei-na-apaitisoyme-anatheorisi-ton-mnimonion/">«Αν θέλουμε να επιβιώσουμε πρέπει να απαιτήσουμε αναθεώρηση των μνημονίων»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη &#8211; Δημοσιεύτηκε στo militaire.gr στις  29.09.2026</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Η εισήγηση της κυρίας Μαρίας Νεγρεπόντη- Δελιβάνη στο συνέδριο του IHA για τα μικρά ελληνικά νησιά που πρέπει να ζωντανέψουν ξανά .</p>
<div id="inline1_fxlxa" data-oau-code="/75351959,22645609195/militaire.gr/inline1" data-lazyloaded-by-ocm="" data-google-query-id="CN-6rs-DoZcDFShc_gUdRUQetQ">
<div id="google_ads_iframe_/75351959,22645609195/militaire.gr/inline1_0__container__"></div>
</div>
<p>«Το ενδιαφέρον για τα μικρά αυτά νησιά δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά πρωτίστως εθνικό», επισημαίνει στην εισήγηση της προσθέτοντας ότι «το μέλλον αυτών των νησιών εξαρτάται, σε ίσο περίπου βαθμό,  και από πρωτοβουλίες κρατικές, και από ενέργειες ιδιωτικές. Ωστόσο, η υλοποίηση των πρώτων, σε γενικές γραμμές, οφείλει να προηγηθεί από τις δεύτερες».</p>
<p>Η κυρία Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη επαναφέρει το ζήτημα των μνημονίων τονίζοντας ότι  «επιβάλλεται η χώρα μας να απαιτήσει αναθεώρηση του περιεχομένου των <span class="LI ng" aria-invalid="spelling">διεκδικήσεών</span> μας, στα Μνημόνια και στις  γερμανικές αποζημιώσεις της κατοχής.</p>
<p>Αν θέλουμε να επιβιώσει η  Ελλάδα, θα πρέπει να απαιτήσουμε, επιτέλους, τα δικαιώματά μας. Διαφορετικά, δεν υπάρχουν, δυστυχώς λύσεις,  και το συμπέρασμα αυτό δεν αναφέρεται, φυσικά, αποκλειστικά και μόνο στα ακανθώδη προβλήματα της Γαύδο, αλλά στη γενικότερη εθνική μας επιβίωση.»</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Είναι η δεύτερη φορά που ασχολούμαι με αυτά τα μικρά ελληνικά νησιά, πάντοτε  στα πλαίσια του <span aria-invalid="spelling">ΙΧΑ</span>. Πριν 2 χρόνια έλαβα μέρος σε αντίστοιχο του φετινού, συνέδριο, στην Ψέριμο<a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn1" name="_ednref1">[1]</a>. Διερωτήθηκα, στη συνέχεια αν, εξασφαλίζοντας στην Ψέριμο, σχολείο που δεν υπήρχε, της προσφέραμε κάτι σημαντικό. Και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ναι, η συμβολή του ΙΧΑ ήταν αξιόλογη. Όχι, βέβαια, γιατί έλυσε τα προβλήματα  του νησιού, αλλά επειδή τα έφερε στο προσκήνιο. Επειδή, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου και κατά κάποιο τρόπο, υπενθύμισε στο κράτος τις υποχρεώσεις του, απέναντι σε αυτά τα νησιά. Αλλά, ακόμη, και επειδή,  αποτέλεσε είδος υπενθύμισης, προς κάθε κατεύθυνση, ότι αυτά τα νησιά είναι ελληνικά, και υπάρχει ενδιαφέρον για την τύχη τους.</p>
<p>Να επισημάνω, ακόμη, εισαγωγικά, ότι το Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο πλαίσιο του Ινστιτούτου του Περιφερειακής Ανάπτυξης, προέβη σε ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες προτάσεις για την  αντιμετώπιση των προβλημάτων της Γαύδου, με βάση την ιδιωτική πρωτοβουλία<a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn2" name="_ednref2">[2]</a>.</p>
<p>Ακόμη, να υπογραμμίσω, εισαγωγικά, το προφανές. ‘Ότι, δηλαδή, το ενδιαφέρον για τα μικρά αυτά νησιά δεν είναι απλώς οικονομικό, αλλά πρωτίστως εθνικό.</p>
<p>Το μέλλον αυτών των νησιών εξαρτάται, σε ίσο περίπου βαθμό,  και από πρωτοβουλίες κρατικές, και από ενέργειες ιδιωτικές. Ωστόσο, η υλοποίηση των πρώτων, σε γενικές γραμμές, οφείλει να προηγηθεί από τις δεύτερες.</p>
<p>Στο Μέρος Ι αυτής της εισήγησης θα αναφερθώ σε κρατικές πρωτοβουλίες, που οφείλουν να προηγηθούν των όποιων ιδιωτικών, ενώ στο Μέρος ΙΙ θα προβώ σε επιλογή ορισμένων πρωτοβουλιών, καταρχήν, αλλά όχι αναγκαστικά ιδιωτικών που,</p>
<p>εφόσον <span aria-invalid="spelling">στέφονταν</span> από επιτυχία, θα ήταν αρκετές για  να εξασφαλίσουν την επιβίωση   σε αυτά τα νησιά.</p>
<p>Να υπογραμμίσω το γεγονός ότι, ενώ η συνήθης αναφορά σε αυτά τα μικρά νησιά, εκλαμβάνει τις ανάγκες και τις δυνατότητές τους, ως περίπου πανομοιότητες, η υπόθεση αυτή  ανταποκρίνεται, μερικώς μόνο, στην πραγματικότητα. Γιατί, ναι μεν, η εξασφάλιση μιας υποτυπώδους κρατικής υποδομής, σε αυτού του τύπου να νησιά  είναι, περίπου, γενικής μορφής, οι αναπτυξιακές τους δυνατότητες μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές, και να εξαρτώνται από τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά τους, που απαιτούν ειδικής μορφής προσέγγιση, σε κάθε περίπτωση, και κυρίως, όσο γίνεται περισσότερη φαντασία.</p>
<p><strong><em>Μέρος Ι. Γαύδος. Το είδος της κρατικής φροντίδας που χρειάζεται </em></strong></p>
<p>Θα υποστήριζα, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, ότι τα νησιά αυτά θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παραμεθόριες περιοχές, αναφορικά με την ανάγκη τους, να τύχουν ειδικής προσοχής και προστασίας από το κράτος.</p>
<p>Η διαπίστωση, ότι αυτό δεν συμβαίνει, και ότι εκτός  εξαιρέσεων, τα περισσότερα από τα νησιά αυτά διαθέτουν μιας, εντελώς, υποτυπώδη υποδομή, που αποτελεί και τον κυρίαρχο λόγο της αδυναμίας τους να επιβιώσουν, ανταποκρίνεται δυστυχώς στην πραγματικότητα.</p>
<p>Η Γαύδος είναι το νοτιότερο κατοικημένο νησί, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης. Οι ιδιαιτερότητες και οι φυσικές ομορφιές του προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες, που όμως η αναχώρησή τους στο τέλος της τουριστικής περιόδου το αφήνει ερημωμένο, με περίπου 70 κατοίκους,  και όχι νέους. Συνεπώς, και μόνο με βάση αυτή την πληροφορία, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι  οι τρέχουσες συνθήκες της Γαύδου δεν εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του νησιού. Παρότι,  ταυτόχρονα, η δυνατότητα του νησιού να προσελκύει πλήθη τουριστών αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία του ότι κατέχει αξιοπρόσεκτα χαρακτηριστικά επιβίωσης και ανάπτυξης.</p>
<p>Η κρατική παρουσία στο νησί επιβάλλεται να έχει τα ακόλουθα συνοπτικά χαρακτηριστικά:</p>
<p>*Πρώτον, να συμπληρώσει με όσο γίνεται ταχύτερο ρυθμό την, έστω, και στην αρχή, υποτυπώδη υποδομή του νησιού, που να λαμβάνει ωστόσο, κατά το δυνατόν, υπόψη,  τις  μελλοντικές ιδιαιτερότητες του νησιού, και τις ανάγκες  συμπλήρωσης της. Ενδεικτικά, επιβάλλεται να εξασφαλιστεί τακτική επικοινωνία του νησιού με την Κρήτη, ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών, που εκάστοτε  επικρατούν. Η κανονική επικοινωνία με τον έξω κόσμο θα αποτελέσει την απαραίτητη προϋπόθεση προσέλκυσης κατοίκων στο νησί,  από κοινού βέβαια με την  επέκταση της μόνιμης και επαρκούς  ιατρικής παρουσίας στο νησί. Στη συνέχεια χρειάζεται να βελτιωθούν και να συμπληρωθούν οι δημόσιες υπηρεσίες και κυρίως να προβλεφθούν, στο μέτρο του δυνατού,  οι ανάγκες που θα προκύψουν από την ανάπτυξη των ιδιαίτερων αναπτυξιακών δυνατοτήτων του νησιού.</p>
<p>*Δεύτερον, είναι απολύτως αναγκαία η αντιμετώπιση εποικισμού του νησιού, με κατά το δυνατόν οικογένειες με όσο γίνεται περισσότερα παιδιά, με νέους επιστήμονες, που θα ενδιαφέρονται για την προώθηση των  ιδιαιτεροτήτων του νησιού, με ενθάρρυνση συνεργασίας με ειδικούς επιστημονικούς τομείς ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, με χρηματοδότηση εξειδικευμένων ερευνών κλπ. Τουλάχιστον, για τα πρώτα χρόνια, και μέχρις ότου καθιερωθούν οι ιδιαιτερότητες του νησιού, εξυπακούεται ότι θα πρέπει να προβλεφθούν ειδικά μισθολόγια για τους δημόσιους υπαλλήλους, που θα υπηρετούν στη Γαύδο, αλλά και ειδικά βοηθήματα στις οικογένειες που θα εποικίσουν στο νησί.</p>
<p>*Τρίτον, η ειδική κρατική μέριμνα  θα πρέπει να συμπράξει με την, υπό εκκόλαψη, ιδιωτική πρωτοβουλία, προκειμένου αυτή να ενθαρρυνθεί προς την ανάπτυξη και προβολή των ιδιαίτερων δυνατοτήτων του νησιού.</p>
<p>*Τέλος, να αναφερθώ και σε μια πρόσφατη κρατική πρωτοβουλία, που ωστόσο δεν είναι προς το παρόν ξεκάθαρο σε τι ακριβώς <span aria-invalid="spelling">αποβλέπει</span>, αλλά και με τι πιθανούς κινδύνους συνδέεται. Και τούτο, επειδή πρόκειται για κείμενο του οποίου η διαβούλευση έκλεισε στις 20 Ιουλίου 2026, αλλά η επίσημη σελίδα το  εμφανίζει να βρίσκεται, ακόμη, σε επεξεργασία. Ενδεχομένως, θα μπορούσε να συνδυαστεί με μια ευρύτερη προσπάθεια εποικισμού στη Γαύδο. Ο επενδυτής υποχρεούται να καλύψει, με δικές του δαπάνες τουλάχιστον το 50% της έκτασης για πολεοδομήσεις. Να διαθέσει τουλάχιστον το 25% για την εξασφάλιση κοινωφελών χώρων.</p>
<p>Παρότι, είναι καταρχήν πρόωρη η διαμόρφωση γνώμης, σχετικά με τις γενικότερες επιπτώσεις του περί ου <span aria-invalid="spelling">κραρικού</span> νομοσχεδίου, έχει ωστόσο ξεσπάσει ήδη έντονη κριτική, εναντίον του από τον Σύλλογο Πολεοδόμων και  Χωροτακτών, ζητώντας την άμεση απόσυρσή του, αλλά και από τον καθηγητή Πολεοδομίας του ΕΜΠ Νίκο Μπελαβίλα. Οι βασικές κατηγορίες, που του αποδίδονται είναι  ότι «δεν αποσκοπεί στην αξιοποίηση των ίδιων των οικισμών, αλλά αντιθέτως επιτρέπει τη δόμηση εκτός των ορίων τους, παρακάμπτοντας ευθέως τους περιορισμούς του Συμβουλίου της Επικρατείας και ακόμη ότι  αποβλέπει σε λεηλασία της χώρας και εξόρυξη πλούτου από τους πολλούς προς όφελος των λίγων»<a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn3" name="_ednref3">[3]</a>.</p>
<p>Συμπερασματικά, η φροντίδα του κράτους για αυτά τα ελληνικά νησιά επιβάλλεται να συμπεριληφθεί στη γενικότερη κατηγορία  της εθνικής μέριμνας. Και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η αναζήτηση υλικών πόρων για την υλοποίησή της. Κάτω από το πρίσμα αυτό η ενασχόληση του ΙΧΑ με τη Γαύδο, στο πλαίσιο του εδώ συνεδρίου, όπως άλλωστε και η ενασχόλησή του, πριν από δύο χρόνια, με την Ψέριμο, έχει τη θέση κρούσης.</p>
<p><strong><em>Μέρος ΙΙ. Πλευρές ιδιωτικής πρωτοβουλίας</em></strong></p>
<p>Ιδέες υπάρχουν πολλές, και έχουν, κατά καιρούς, διατυπωθεί ακόμη περισσότερες. Στη σχετική μελέτη του Πάντειου Πανεπιστημίου, ειδικά για τη Γαύδο, περιλαμβάνονται, όχι απλώς, πολυάριθμες, αλλά και πρωτότυπες, επί των οποίων θα σταθώ στη συνέχεια. Προκαταρκτικά, ωστόσο, θεωρώ σημαντικό να τονίσω ότι, στο μέτρο του εφικτού, η προσπάθεια θα έπρεπε να είναι, προτάσεις διαφορετικές για κάθε ένα από τα νησιά αυτά. Έτσι, που το καθένα απ’αυτά, να καλλιεργεί μια δική του προσωπικότητα, με βάση την οποίαν να προσελκύει, όχι μόνο περιπτωσιακούς επισκέπτες αλλά επιπλέον, και διάφορες κατηγορίες ατόμων, που αναζητούν, σε καθένα από αυτά ενασχολήσεις, προωθήσεις γνώσεων, ξεχωριστά και εξειδικευμένα θέματα. Και που εξαιτίας αυτών των ειδικού ενδιαφέροντος θεμάτων, οι επισκέπτες του κάθε νησιού, δεν θα αναμένεται να είναι, απλώς, τουρίστες της μιας επίσκεψης, αλλά αντιθέτως, διάφορες κατηγορίες ατόμων, με συγκεκριμένα και ανανεώσιμα, και επί τόπου προωθούμενα ενδιαφέροντα.</p>
<p>Από όσο γνωρίζω, οι σχετικές προτάσεις, για τη Γαύδο του Παντείου, για πρώτη φορά, στον γενικότερο προβληματισμό  γύρω από αυτά τα  νησιά, προτείνουν συνδυασμένα ενδιαφέροντα επισκεπτών, με βάση την υπόδειξη και  προώθηση ειδικών επιστημονικών κλάδων, που προσφέρει καθένα από αυτά τα νησιά. Που σημαίνει, ταυτόχρονα, και την εμπλοκή Πανεπιστημίων και Πανεπιστημιακών Σχολών, που μπορεί να μην είναι μόνο ελληνικής, αλλά και ξένης προέλευσης.</p>
<p>Η Γαύδος, λοιπόν, με βάση αυτές τις νέες προοπτικές θα πρέπει να συνδυάσει, και συνεχώς να βελτιώνει τους παλαιότερους και να προσθέτει νέους συνδυασμούς, παράλληλα με τους μέχρι σήμερα πιο παραδοσιακούς.</p>
<p>Συγκεκριμένα, ο σχεδιασμός της επιβίωσης των ειδικών ελληνικών νησιών πρέπει να συνδυάζει:</p>
<p><em>α) Παραδοσιακές δραστηριότητες, όπως:</em></p>
<p>*γεωργία</p>
<p>*κτηνοτροφία</p>
<p>*αλιεία</p>
<p><em>αα) βελτιώσεις, συμπληρώσεις, νεωτερισμοί</em></p>
<p>*παραδοσιακός τουρισμός</p>
<p>*πεζοπορία</p>
<p>*αφαλάτωση</p>
<p>*επισκέψεις και έρευνα του βυθού</p>
<p>*ορνιθολογία</p>
<p>και πλήθος άλλων, που δε χωράει η φαντασία.</p>
<p><em>β)Δραστηριότητες, που στοχεύουν στην καθιέρωση της Γαύδου, ως  το ευρωπαϊκό πρότυπο μικρού νησιού του 21<sup>ου</sup> αιώνα <a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn4" name="_ednref4"><strong>[4]</strong></a>.</em></p>
<p>Θεωρητικά, ο αριθμός των προτάσεων για τη μετατροπή της Γαύδου σε «πρότυπο ευρωπαϊκού νησιού» , θα έλεγα,  απέραντος. Και ήδη, οι προτάσεις του Πάντειου, στο σχετικό πόνημα<a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn5" name="_ednref5"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[5]</span></a>, είναι πολυάριθμες και αρκετές  από αυτές, ενδιαφέρουσες.</p>
<p>Με την ευχή να εξασφαλίσουν, στη Γαύδο, πεδίο εφαρμογής, όσες περισσότερες γίνεται από τις παραπάνω, έρχομαι να προσθέσω και εγώ  άλλη μία.</p>
<p>Η πρότασή μου αναφέρεται στη συνεργασία της Γαύδου με, αρχικά, ένα ελληνικό Πανεπιστήμιο. Και στη συνέχεια, εφόσον αυτή επιτύχει, σε επέκταση συνεργασιών και με Πανεπιστήμια του εξωτερικού.</p>
<p>Προτείνω τη δημιουργία ενός ερευνητικού κέντρου, που να ανήκει σε ελληνικό Πανεπιστήμιο και να ασχολείται με θέμα, στο οποίο να προσφέρεται για έρευνα η Γαύδος. Όπως, λ.χ. από αυτά που ήδη αναφέρονται, από το Πάντειο (αστροφυσική, <span lang="EN-US">drones</span>, απομακρυσμένη ιατρική κλπ.,) ή και πρόσθετα. Να δίνονται υποτροφίες σε μεταπτυχιακούς, γύρω στα παραπάνω θέματα ή και άλλα, για τη διενέργεια διδακτορικού, με παραμονή στη Γαύδο, κατά τη διάρκεια της έρευνας και συγγραφής της διατριβής. Να ευαισθητοποιούνται ερευνητές του εξωτερικού, για να περνούν κάποιο χρόνο τους στη Γαύδο, αφού εξασφαλιστούν οι απαραίτητες συνθήκες παραμονής τους. Και να καθιερωθεί ετήσιο διεθνές συνέδριο στη Γαύδο, με θέματα ανάλογα με αυτά που ενδιαφέρουν και προωθούνται στη Γαύδο. Και εφόσον, η προσπάθεια επιτυγχάνει, θα προστίθενται στην πορεία και άλλα θέματα, και άλλες παράλληλες δραστηριότητες.</p>
<p><b><i>Γενικό Συμπέρασμα </i></b></p>
<p>Και, αναγκαστικά, έρχομαι τώρα, στους τρόπους χρηματοδότησης αυτών των προτάσεων. Η γενική διαπίστωση, εδώ, δεν μπορεί να είναι διαφορετική από την πάγια  των τελευταίων 17 ετών (από τα Μνημόνια). Ότι, δηλαδή, «χρήματα δεν υπάρχουν».</p>
<p>Θα ήθελα να συμπληρώσω τις προτάσεις μου, για τη Γαύδο, με τις απόψεις μου, παλαιότερες και πρόσφατα ενισχυμένες, ότι ορισμένες από τις υποχρεώσεις, που μας επιβλήθηκαν από τα  Μνημόνια ήταν, σαφώς, απαράδεκτες, από πολλές οπτικές γωνίες,  και ουδέποτε θα έπρεπε να υπογραφούν από ελληνικά χέρια. Οι υπόνοιες αυτές επαληθεύτηκαν πέρα από κάθε αμφιβολία,  ανάμεσα σε άλλα, και μέσα από τα αρχεία του Επστάιν, που αφορούν στην Ελλάδα.</p>
<p>Υποστήριξα, λοιπόν, για πολλοστή φορά, (όχι μόνο εγώ) ότι επιβάλλεται η χώρα μας να απαιτήσει αναθεώρηση του περιεχομένου των <span class="LI ng" aria-invalid="spelling">διεκδικήσεών</span> μας, στα Μνημόνια και στις  γερμανικές αποζημιώσεις της κατοχής<a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_edn6" name="_ednref6"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[6]</span></a>.</p>
<p>Αν θέλουμε να επιβιώσει η  Ελλάδα, θα πρέπει να απαιτήσουμε, επιτέλους, τα δικαιώματά μας. Διαφορετικά, δεν υπάρχουν, δυστυχώς λύσεις,  και το συμπέρασμα αυτό δεν αναφέρεται, φυσικά, αποκλειστικά και μόνο στα ακανθώδη προβλήματα της Γαύδο, αλλά στη γενικότερη εθνική μας επιβίωση.</p>
<p><i> </i></p>
<div>
<hr align="left" size="1" width="33%" />
<div id="edn1">
<p class="gmail-meta"><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref1" name="_edn1"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[1]</span></a> <i>Φιλί ζωής στην Ψέριμο</i>,  της Μαρίας Νεγρεπόντη- Δελιβάνη,  <span class="LI ng" aria-invalid="spelling">Ιδρυμα</span> Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, 14.9.2024</p>
<p class="gmail-MsoEndnoteText">
</div>
<div id="edn2">
<p class="gmail-MsoEndnoteText"><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref2" name="_edn2"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[2]</span></a> Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης-Πάντειο Πανεπιστήμιο,Μελέτες για την περιφερειακή ανάπτυξη και τη νησιωτικότητα</p>
</div>
<div id="edn3">
<p class="gmail-MsoEndnoteText"><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref3" name="_edn3"></a><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref3" name="_edn3"></a><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref3" name="_edn3"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[3]</span></a> <i>Πολεοδόμοι κατά Παπασταύρου</i>», του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στην εφημερίδα «Δημοκρατία» της 21.7.<span class="LI ng" aria-invalid="spelling">2026για</span> συμμετοχικό σχεδιασμό και  βιώσιμη ανάπτυξη μικρών νησιών ενώ η <span class="LI ng" aria-invalid="spelling">Ευρωπαική</span> Επιτροπή προωθεί μικρά νησιά ως «ζωντανά εργαστήρια’ της ενεργειακής και πράσινης μετάβασης (<span lang="EN-US">Science</span> <span lang="EN-US">Direct</span>)</p>
</div>
<div id="edn4">
<p class="gmail-MsoEndnoteText"><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref4" name="_edn4"></a><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref4" name="_edn4"></a><a title="" href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref4" name="_edn4"><span class="gmail-MsoEndnoteReference">[4]</span></a> Αναφέρεται η πληροφορία, από το <span class="LI ng" aria-invalid="spelling">Πάντιειο</span>, ότι ήδη η επιστημονική , βιβλιογραφία χρησιμοποιεί τη Γαύδο ως πρότυπη περίπτωση</p>
<p><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref5" name="_edn5">[5]</a> Op.cit, υποσημείωση 2</p>
<p><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref6" name="_edn6"></a><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref6" name="_edn6"></a><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref6" name="_edn6"></a><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref6" name="_edn6"></a><a href="x-webdoc://5FD461BA-7A34-4BD6-86E3-B030C6977C13#_ednref6" name="_edn6">[6]</a> <em>Το κατοχικό χρέος ανήκει στον ελληνικό λαό και δεν χαρίζεται, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, </em><a href="https://www.newsbreak.gr/apopseis/1019108/to-katochiko-chreos-anikei-ston-elliniko-lao-kai-den-charizetai/?fbclid=IwY2xjawTN2OhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeLDjyn5VpEJT_XR-ys86RcK7eudjt2yaKTDZocnyuMzet8zoS3nXGuhQ1G_w_aem_c-I7RWmgBUlis1lkVeAJ0A">https://www.newsbreak.gr/apopseis/1019108/to-katochiko-chreos-anikei-ston-elliniko-lao-kai-den-charizetai/?fbclid=IwY2xjawTN2OhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeLDjyn5VpEJT_XR-ys86RcK7eudjt2yaKTDZocnyuMzet8zoS3nXGuhQ1G_w_aem_c-I7RWmgBUlis1lkVeAJ0A</a> και Τα Μνημόνια θα εξαφανίσουν την Ελλάδα <a href="https://www.youtube.com/watch?v=9iRgX1W8p2M&amp;fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAYnJpZBExdmlNSE1KWEpwcmZCcW1aV3NydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR5Gwue1zxPq-8B5Lz8pLuBVEHKbh01SlNxB8xly9EfgEN5DuiDNQ8vUgvE2DQ_aem_JDpQLKNqF1xOtDoPDL_sXQ"><strong>https://www.youtube.com/watch?v=9iRgX1W8p2M</strong></a></p>
</div>
</div>
<p>Το άρθρο <a href="https://timisto1821.gr/an-theloyme-na-epiviosoyme-prepei-na-apaitisoyme-anatheorisi-ton-mnimonion/">«Αν θέλουμε να επιβιώσουμε πρέπει να απαιτήσουμε αναθεώρηση των μνημονίων»</a> εμφανίστηκε πρώτα στο <a href="https://timisto1821.gr">Τιμή στο 1821</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://timisto1821.gr/an-theloyme-na-epiviosoyme-prepei-na-apaitisoyme-anatheorisi-ton-mnimonion/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
