Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη – Δημοσιεύτηκε στο Newsbreak στις 11.11. 2026
Το μυστήριο που εξακολουθεί να καλύπτει τα διαμειβόμενα γύρω από την περιπέτεια της πόντισης του καλωδίου, στο Αιγαίο, δείχνει να είναι πιο απειλητικό από όσο αρχικά φάνηκε. Και τούτο, επειδή τροφοδοτεί θριαμβικούς τόνους του κ. Ερντογάν, που ανενδοίαστα «απαιτεί» αποστρατικοποίηση των ελληνικών νησιών.
Εμείς, βέβαια, άνθρωποι ειρηνικοί, που βλέπουμε τα νερά του Αιγαίου ήρεμα και, όταν ακόμη, είναι επικινδύνως φουρτουνιασμένα, αποφεύγουμε να υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι επιθυμούμε πριν από όλα «να είμαστε φίλοι με τους Τούρκους».
Και έρχομαι στο τελευταίο (προς το παρόν) επεισόδιο, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου. Η αίσθηση της έντονης επικινδυνότητας, που το περιβάλλει, από πολλές πλευρές, δικαιολογεί, πρωτίστως, την άκρα του τάφου σιωπή, από τη δική μας πλευρά, που φυσικά βρίσκεται στο επίκεντρο.
Ελπίζω, ωστόσο, ότι, σύντομα, θα αποκαλυφθεί η αλήθεια, στο δαίδαλο που περιβάλλει το καλώδιο, μέσω και άλλων, αλλά και χάρη στην επιμονή του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη της «Εστίας», που συχνά βγάζει λαγούς από το καπέλο του.
Στο μεταξύ, λοιπόν, και αναμένοντας να ξεδιπλωθεί το κουβάρι, αρχίζω με την ανάμιξη της Γαλλίας, γύρω από το ιστορικό της πόντισης. Εξυπακούεται, ότι κάθε χώρα σεβόμενη αυτήν σπεύδει να εξυπηρετήσει τα εθνικά της συμφέροντα, πριν από οποιαδήποτε άλλα. Και, εν προκειμένω, για τη Γαλλία, είναι η πρόνοια για την ασφάλεια του πλοίου της Abeille Marengo.
Το μυστήριο αρχίζει από το σημείο αυτό. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα, τού πως η ανάγκη προάσπισης του γαλλικού πλοίου έφθασε να απαιτεί αίτηση αδείας, από την Τουρκία, προκειμένου να εισέλθει σε χωρικά ελληνικά ύδατα. Αποκλείω (μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου), ότι από μόνη της η Γαλλία, έσπευσε να ζητήσει άδεια από την Τουρκία. Και, ακόμη, περισσότερο, αποκλείω την πιθανότητα η Γαλλία να απευθύνθηκε προς την Τουρκία, χωρίς να έχει επικοινωνήσει με την σύμμαχό της Ελλάδα.
Παρακάμπτω, συνεπώς, ως μη σοβαρές και, ακόμη, και ως κακόβουλες τις κρίσεις περί του ότι η Γαλλία μας πούλησε, μας πρόδωσε κλπ., αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο πιθανού λάθους μου.
Ειδικότερα, αρνούμαι να δεχθώ ότι η Γαλλία είναι κράτος-οπερέττα, που εξαρτά τη συμπεριφορά της, από τις πιθανές υποδείξεις της πρέσβειράς της, στην Τουρκία, η οποία διακατέχεται από φιλοτουρκικά αισθήματα, και αντιθέτως υποστηρίζω την εκδοχή ότι υπήρχε ενημέρωση της Ελλάδας από τη Γαλλία. Και σε μια τέτοια περίπτωση επιβάλλεται να αναζητηθεί, το αν οι κατηγορίες εναντίον της Γαλλίας υποκρύπτουν, ενδεχομένως, διαφορετική τροπή του επεισοδίου. Κάποια μορφή συσκότισης της πραγματικότητας.
Να προχωρήσω και περισσότερο υποστηρίζοντας ότι βρίσκω απίθανη την εκδοχή, η Γαλλία να προχώρησε στην αποστολή αίτησης αδείας προς την Τουρκία, χωρίς και τη συναίνεση της Ελλάδας.
Μετά από μια τέτοια τροπή, αναμενόμενη ήταν, δυστυχώς, η αντίδραση της Τουρκίας, που έσπευσε να εκμεταλλευτεί την επαφή της με τη Γαλλία, και να την εμφανίσει ως δήθεν αναγνώριση του νομικά ανύπαρκτου τουρκολιβυκού μνημονίου, αλλά και ως παραδοχή «συνδιαχείρισης στο Αιγαίο».
Συνεπώς, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία για προδοσία, εναντίον μας, είναι επιτακτικό να πληροφορηθούμε:
1.Πως και γιατί η Γαλλία ζήτησε άδεια από την Τουρκία για να εισέλθει και να λειτουργήσει σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Αυτοβούλως ή υποχρεώθηκε;
2. Αν, για την ενέργειά της αυτήν ενημέρωσε την Ελλάδα και, αν ναι, ποια η απάντηση της χώρας μας.
3. Και βέβαια το σπουδαιότερο: για ποιους λόγους η Κυβέρνηση, δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό, για το τι ακριβώς συνέβη αλλά, αντιθέτως, αφήνει να οργιάζουν οι φήμες ότι «η Γαλλία μας πούλησε», αν αυτό δεν ανταποκρίνεται στα πράγματα.
